×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

26 september 2003 - 1 oktober 2003
Division One
Sunderland - Reading
uitslag: 2-0 (28' min Julio Arca 1-0, 32' min John Oster 2-0)
toeschouwers: 22.420

Sunderland - Ipswich Town
uitslag: 3-2 (35' min Gary Breen (eigen goal) 0-1, 43' min Gary Breen 1-1, 48' min John Oster 2-1, 50' Naylor 2-2, 84' min Kevin Kyle 3-2)
toeschouwers: 24.840

 

Reading ticket 300Na anderhalf jaar werd het wel weer eens tijd om naar Sunderland te gaan. Zo lang waren we al niet meer geweest (behalve de Drew natuurlijk, een ritje met de vrachtwagen maar dan zonder wedstrijd). Voor Drew werd het dus 2 keer in één jaar (effe een sneer richting Lazarus). De planning was (en zo geschiedde) om in september 2003 te gaan. Twee thuiswedstrijden: tegen Reading en Ipswich Town. Sunderland was gedegradeerd naar de First Division. Nadat er 23 dure spelers waren verkocht cq. verhuurd bleef er een jong en fris elftal over, maar wel onervaren zodat er toch wat angstig naar het nieuwe seizoen werd gekeken.

King Lazarus ging aan de slag met de voorbereidingen en zoals gewoonlijk waren deze weer perfect. Petje af voor onze Lazarus! Ik vroeg aan m'n vrouw: Hoe vind je eigenlijk mijn stukjes die ik schrijf over onze reisjes? Vind je ze leuk of zeg je van Mwah... Het werd dus "Mwah, het gaat enkel over voetbal, eten en in de pub zitten keilen". "Ja, en?" zei ik. "Ja, jullie doen niks cultureels". Shit, paniek in de tent. Inderdaad, het gaat altijd daarover, fine with me, maar okee je moet toch ook rekening houden met de lezers. Dat werd dus een spoed-vergadering in de Kleine Beurs met bier, en toevallig een wedstrijd op tv. Na een lekker sateetje en wat pints was iedereen 't ermee eens om toch ook wat cultureels te gaan doen! We zouden 26 september naar Edinburgh (Schotland) vliegen, daar zou de trip beginnen. Benny Benassi haakte in een vroeg stadium af. Dat is altijd jammer als Ben niet meegaat. Wie moet onze tassen nu dragen? En welke jas moeten we aan als we het koud hebben? Als we 's nachts richting kajuitje zwalkten en het koud hadden, droegen we om en om Ben z'n jas. Ben was namelijk de enige in heel Sunderland die met stappen zijn jas meenam. Helaas, Benny ging niet mee. Wie wel gingen waren: Gup (Tim), Peur (Richard-Bram), Lazarus (Nick), Peter (Pep) en Drew (Cornelius).

Eindelijk, het werd 26 september. Vrouw Gup en vrouw Peur brachten ons naar Schiphol. Naar het inchecken (dat ging Jet Easy, alleen bij de douane altijd problemen met Gup die weer die komkommer ingepakt in aluminium folie in z’n broek had. Laat dat ding nou eens thuis!) Bij ons in de wachtruimte zat een legendarisch figuur met pet. Hij zou ook met ons meevliegen. Drie keer raden wie... Inderdaad Barry Hughes. Wij zaten al te dollen 'is dat niet de Aal?" Doe dat nooit! Verwar Barry nooit met de Aal, anders heb je carnavaleske taferelen. Je bent voor de Stones of de Beatles, niet voor beiden. Zo ben je dus ook voor Barry of de Aal! De keuze is aan jou.

We ramden vliegensvlug naar Edinburgh. Aangekomen in Schotland pikten we onze bagage op en werden we opgepikt door Brian want we zouden overnachten bij Brian thuis. Brian is een vuttende ex-politieman en Sunderland fan maar getrouwd met Eileen een Schotse lass (vrouw). Liefde maakt nou eenmaal blind, dus altijd gewoond en gewerkt in Schotland. Brian hebben we leren kennen tijdens de voorbereidingen op de seizoenen 2001 en 2002 toen Sunderland in België en Nederland verbleef. Brian was altijd aanwezig tijdens deze tours en wij (uiteraard) ook. Nadat we onze spullen bij hem thuis hadden gebracht gingen we in hoog tempo door naar de pub want we hadden dorst. Met de Jet-lag nog in onze benen hijsten we de eerste pint soepeltjes naar binnen. Toen hadden we nog oog voor de karakteristieke echte Schotse pub. Deze was gebouwd rond 1840 door een Schotse architect genaamd McDonald met als hobby hamburgers bakken. Weet ik veel. Nog een paar pints please! Nadat deze leeg waren gingen we naar een jaren '70 tent met muziek uit die jaren (logisch). Dit was een zeer gezellige toko met veel mensen. Het was een multi-culturele avond. Het was een smeltkroes van allemaal Schotten en vijf Hollanders. Een bloke (gozer) dweilde ons de tent uit. Tevreden gingen we naar Brian z'n huis. Daar werd nog even doorgehaald met een Irish coffee (meer Irish dan coffee) en toen moest er toch geslapen gaan worden. Nadat we een beddendans hadden gedaan waren de knorplaatsen verdeeld. Ik kroop bij Pep in een tweepersoonsbed en naast ons op de grond lag onze trouwe, goedhartige, altijd vriendelijk lobbes Peur. Hij lag heerlijk op z'n kleedje (naadloos aansluitende op het hoogpolige tapijt) met z’n lieve koppie tussen z'n pootjes te waken over mij en Pep. Hij mompelde 's ochtends wel dat het wat hard was. Echt een Hollander, altijd wat te klagen. Oh ja, Brian en Eileen hebben een hond genaamd Ben! Deze was weinig bezoek gewend, dus iedereen werd aan een grondig onderzoek blootgesteld. Deze Benassi op vier poten snuffelde en rook alsof het een lieve lust was. Jawel, ook op intieme plaatsen. Die natte neus was overal te vinden. Ik was blij dat Peur deze neigingen niet had. Brian en Eileen's zoon Andrew sliep normaal gesproken ook in een bed. Normaal gesproken dan, want nu waren er gasten. Toen Nick midden in de nacht naar de wc liep zag hij Andrew zitten. Helemaal tot aan zijn nek dichtgeritst in een slaapzak, maar wel rechtop zittend in een stoel. Niet te geloven, maar hij sliep.

Na het Engelse ontbijt laaiden we de spullen in de auto om richting Sunderland te rijden. Maar voordat de lange trip van start ging, maakten we eerst een tussenstop op Murrayfield. Dit is het Schotse nationale Rugbystadion. Brian had voor ons een rondleiding door het stadion geregeld. Het stadion is gigantisch groot en biedt plaats aan 70.000 man. De kleuren van de traditionele "Flower of Scotland" glooit prachtig door het stadion over de stoeltjes. Een oudere man leidde ons rond door het stadion, de kleedkamers, het veld en vertelde ons een heleboel over de geschiedenis van het stadion en het Schotse rugby. Hij genoot van onze aanwezigheid en wij van zijn verhalen. Na de rondleiding haastten we ons naar de auto. Er plofte een heerlijke hevige Schotse regenbui naar beneden. En de tijd begon te dringen om richting Engeland te gaan.

Op naar Sunderland. Dit is toch een drie uur durende rit en allemaal binnendoor over landelijke James Harriott wegen. En ja hoor, eindelijk doemden de contouren op van Sunderland met het prachtige Stadium of Light. We konden met z'n allen blijven logeren bij Jonathan, onze Mackem vriend. Nadat de slaapplaatsen waren aangewezen (nu hoefden we niet te dansen) togen we met z'n allen naar de toog van onze stampub: "the Howard Arms". Hier keilden we al keuvelend wat moed naar binnen voor de wedstrijd tegen Reading. Niet omdat we bang waren, maar je kan beter voorkomen dan genezen, toch? Op weg richting het stadion hapten we onderweg nog een hamburger met extra ui naar binnen (logisch). Dan heerlijk meevloeien in de mensenmassa richting stadion, waarna ieder uit elkaar gaat op zoek naar zijn ingang om liefdevol verwelkomd te worden door het stadion en de glanzende mooi verlichte groene mat waarbij iedereen, jong en oud, vrouw of man, bij het zien van deze aanblik er een huivering van genot door ieders lichaam schiet (tjezzes wat prachtig, poëtisch gewoon!) Ik schrik van de tonen van "Ready to go" als de helden van Sunderland en Reading het veld oprennen. Helaas, door de degradatie uit de Premier League naar de First Division is het stadion slechts halfvol: 25.000 man. Maar desalniettemin begint de wedstrijd en het zingen.

Al snel blijkt dat Sunderland de betere ploeg is en Reading niks anders doet dan verdedigen. Na een moeizame start in de First Division is Sunderland toch opgeklommen naar de vijfde plek, dus thuis geen punten laten liggen is het advies. Het is geen spannende wedstrijd. Simpelweg omdat Reading er niks aan doet. Nu nog een doelpunt. En die komt er gelukkig voor rust via Julio Arca. Links van het strafschopgebied. De keeper denkt aan een voorzet en beweegt naar het midden, maar Arca jast hem hoog en hard langs de eerste paal naar binnen. Iedereen springt op en juicht. (klik hier om een gesigneerde foto te zien waarop Julio juicht na deze goal) Gelukkig, het ijs is gebroken. John Oster scoort de tweede goal wat tevens de eindstand is, 2-0 voor de Red and White lads. De punten blijven dus in Mackem-town.

Allemaal tevreden richting huis en pub. Wij uiteraard naar de pub. Na de wedstrijd is het altijd afgeladen druk in the Howard Arms. Nog wat praten over de wedstrijd en wat bieren. Dan gaan de meesten naar huis om te eten en op te maken voor de zaterdagavond. Wij bleven in de pub, want daar zou onze zaterdagavond volbracht worden en wij hoefden ons niet op te maken. Gelukkig was Tim zijn mascara niet uitgelopen en kon hij dus blijven. En ja hoor! De karaoke werd weer van stal gehaald. En als er gezongen dient te worden, nou dan moet de keel goed gesmeerd worden, Ja toch-nie tan? De liedjes werden aangevraagd en er werd naar hartelust gezongen. Drew moest als eerste Idol zijn nummer ten gehore brengen. Het werd de prachtige uitvoering van My Way van Sid Vicious. Onze Engelse vrienden deden ook een duit in het zakje en zongen dat het een lust was, terwijl drie "jurken" uit Nederland  (Pep, Gup en Peur) het lelijk af lieten weten wegens een keelontsteking of zo. Ze vormden echter wel de Idols-jury, zeiden ze zelf. Voor het beste optreden hadden we trouwens helemaal geen jury nodig, want dat was simpelweg onze Lazarus in duet met vrouw Diamond (haar man doet namelijk altijd Neil Diamond met de karaoke) met het prachtige "Paradise by the dashboardlight". Jemig, wat was die Lazarus in topvorm. Je hoorde en zag echt geen verschil met de echte Meat Loaf. Zo vloog de tijd al zingend voorbij en vloog iedereen al zingend de pub uit, nadat de barman een charge à la de Mobiele Eenheid had uitgevoerd omdat de kroeg dichtging.

Bij Jonathan thuis nog even met zijn allen voor de buis zitten en genieten van de Jackass DVD, waarna we met pijn in onze pens van het lachen naar ons bedje gingen. Alleen bleek mijn bed bezet te zijn door Tony, zodat ik gezellig naast Lazarus plaatsnam in het tweepersoonsbed. Alleen hadden we slechts een éénpersoonsdekbed, dus dat werd een regelrechte "Clash of the titans" voor een stukje deken. Uiteindelijk vielen we in een diepe slaap, in de lepeltjesstand, dat wel. Naast ons lag trouwens Tim driftig te knorren in zijn eenpersoonsbed onder een wel heeeel groot dekbed.

"Goedemorgen zondag" zei ik en liep met mijn douchespullen naar beneden. Halverwege de trap bleef ik echter staan, want door de oogleden van mijn slaperige ogen zag ik een prachtig schouwspel. Jonathan heeft in huis een pooltafel staan, waarop Peur en Lazarus aan het biljarten waren. "Daar is toch niks bijzonders aan?" zou je zeggen. Dat zou het ook niet geweest zijn, ware het niet dat onze Peur slechts gehuld in een kleine boxershort en leunend met zijn brede glorieuze torso tegen de keu stond te hangen, terwijl Nick al netjes gedoucht en aangekleed was en met zijn haar netjes in de plooi gebogen aan de tafel stond om een bal af te stoten. Dat vind ik persoonlijk best een bijzonder gezicht, maar dit terzijde. Wat stond er vandaag weer op het menu: een partijtje zaalvoetbal met Jan Rap en zijn maten. De Nederlandse matadoren waren Pep, Gup en Drew met de coaches Lazarus en Peur op de tribune. De Hollandse Lads hadden de fikse afstraffing van de vorige keer nog in hun achterhoofd en hadden elkaar in de kleedkamer dan ook al flink opgepept ("jij weer, Veldt"?). We kwamen dus tot op de tanden bewapend het zaalvoetbalveld op. Na wat saluutschoten vanaf de tribune begon de wedstrijd. Dit keer waren de rollen omgedraaid en werden onze Engelse vrienden helemaal kapot gespeeld. Ze werden helemaal horendol van het Hollandse getik en liepen als kippen zonder kop van links naar rechts. Tjezzis, wat ging dat lekker joh. Na deze glorieuze overwinning doken we (sorry hoor) toch maar weer even de pub in. Later op de avond zijn we nog wezen eten met een heel mannelijk Sunderland koor bij de Indiër. Dat zijn overigens hele pittige mensen, wat je dan ook weer terugvindt in hun eten waardoor er op het heetst van de snede werd gegeten. Kanonne zeg, wat heet.

Zo ging de zondag en kwam de maandag. Dit was de dag waarop we naar het Noord-Ierse Belfast zouden gaan. Deze stad annex land heeft een rijke historie, dat niet al te fraai is. Toch met een vreemd gevoel het vliegtuig ingestapt, omdat je niet weet wat je daar te wachten stond. Vanaf Newcastle volgen we naar Belfast. Vriend Jonathan en Potsy sliepen gewoon tijdens deze vlucht (what a dresse, skirts). Daar aangekomen reden we met de taxi naar het City Centre en daar stonden we dan, midden in Belfast!! Een stoet Hollanders en twee Engelsen. Dat zullen ze in Belfast vast wel gezellig vinden. De Hollanders (niet wij, maar vroeger) brachten namelijk de kleur oranje in Ierland. Iedereen was daar toen katholiek, maar de Nederlanders moesten en zouden het protestantse gebeuren aan hen opdringen. Zodoende ontstond er een twee-strijd, die tot op de dag van vandaag nog steeds gaande is. Vandaar ook de verschillende wijken in Belfast. De Ieren (katholieken) willen zelfbestuur en één Ierland, maar de protestanten zijn pro-Engeland en willen onder het bestuur van Engeland blijven. Dit is dus in het kort waar deze "burgeroorlog" en haat over gaat, dat voor ons en de meeste mensen overigens maar heel moeilijk te begrijpen is. Maar het is gewoon een feit dat de meeste oorlogen voorkomen uit het geloof. Idioot misschien, maar het is helaas wel zo.

Hier konden wij echter niets aan veranderen en zeker niet in één dag tijd, dus we gingen maar naar een onvervalste Noord-Ierse pub met echt Harp bier, dat alleen verkrijgbaar is in Noord-Ierland. Al snel schoof een Noord-Ier bij ons aan. Hij vertelde dat hij die ochtend vrij was gekomen uit de gevangenis. Hij bestelde zelfs een rondje pints voor ons, maar verder zijn we maar niet op zijn voorstellen ingegaan. Eén pub verder werd er ook werkoverleg gepleegd en dit kun je natuurlijk het beste doen onder het genot van een heerlijke maaltijd, wat dan ook geschiedde. Na wederom een aantal Harpjes, liepen we richting de bus voor een echte "City tour" (hier ging ons werkoverleg dus over). Deze toer bracht ons eerst naar de havens van Belfast. Zoals jullie ongetwijfeld zullen weten werd de Titanic in Belfast gebouwd. Ik zelf wist dat overigens niet en met mij vele andere ook niet. Wij stonden dus nu op het dok waar dit grote passagiersschip ooit werd gebouwd. De gids legde uit dat de Titanic oorspronkelijk een andere naam had. Er werden namelijk twee van dit soort schepen tegelijkertijd gebouwd: de oorspronkelijke Titanic in Liverpool en de Berenboot (naam weet ik echt niet meer) in Belfast. Echter, de Berenboot was eerder klaar en contractueel moest de Titanic als eerste varen. Vandaar dus deze naamswisseling. We weten natuurlijk allemaal hoe het met de Titanic is afgelopen, maar hoe het met de andere boot uit Liverpool is afgelopen, is minder bekend. Nou, deze werd gekocht door drie beren en alles kwam daarmee nog goed voor de Engelsen.

De bus bracht ons vervolgens door de protestantse en katholieke wijken met hun fraaie muurschilderingen, waarop de Ieren hun idealen en verdriet laten zien. Dit is overigens heel apart om te zien. De IRA-leden en hongerstakers worden hiermee gekoesterd en geëerd. In de ene wijk hangen ook weer alleen Britse vlaggen (Union Jack) en in de andere weer alleen Ierse. Opvallend waren ook de hekken rondom de wijken. Misschien moeilijk voor te stellen, maar het is echt zo. De gids wist ook nog te vertellen dat de toerbus af en toe wel eens bekogeld wordt met stenen, maar vandaag gelukkig niet. Vreemd genoeg wordt in het "City centre" van Belfast volop gebouwd en ziet het er daadwerkelijk mooi uit met al die nieuwe gebouwen. Na de toer doken we maar weer de pub in om alles nog maar eens goed te relativeren wat we gezien hadden. Eén ding stond echter als een paal boven water: was dit cultureel of niet? Ik dacht dus van wel. We lieten de prachtige en tegelijk verwarrende/bizarre stad Belfast achter ons en vlogen weer terug naar "good-old" Engeland, waar we deze leuke en leerzame dag afsloten met een etentje bij de lokale Italiaan. Daarna nog effe Jackass gekeken en toen weer de kribbe in.

Dinsdag 30 September 2003, vandaag weer matchday. The Red n' White Lads moesten tegen Ipswich Town, maar dat was pas 's avonds. Het werd maar eens tijd om te gaan winkelen. Jonathan bleef thuis om huishoudelijke klusjes te doen. Dus struinden we met onze nog lege handen en volle knip richting stads-centrum. Daar aangekomen deed onze ouwe lobbes Peur de riemen los en de blijde jonge hondjes Drew, Gup en Lazarus werden losgelaten en sprintten de sportzaak binnen. Na deze verrassingsaanval kwamen de mannen met volle buit naar buiten. Nu richting stadion om verder te shoppen. Inderdaad dames, het is zeker leuk winkelen, maar dan wel in ons eigen straatje. Niet Sesamstraat maar Sportshop Street. Nu liepen we terug richting Jon's huis met onze handen vol en lege knippen en aangelijnd bij onze ouwe lobbes Peur!

Ipswich ticket 300We stoomden ons klaar voor de wedstrijd, dus het thuisshirt aan. Doe je dit niet, dan zijn de rapen gaar. De bel ging. Het was Brian die vanuit Edinburgh kwam en waar we de andere dag weer mee zouden rijden naar Schotland. Maar zover was het nog lang niet! We gingen eerst met z'n allen naar... 3x raden... Goed zo! Juist de Pub. Het werd een berengezellige middag zonder boot! Begrijp je hem maatje? Aye Aye Kapitein. En Jonathan heeft een bril. Enfin, dit is wartaal. Nevermind. En dan het gebruikelijke ritueel. Zo snel mogelijk een hamburger met extra ui met huid en haar naar binnen rammen en dan snel het stadion in. Druk-druk-druk.

De wedstrijd begon. Sunderland vloog fel uit de startblokken wat resulteerde in wat kleine kansen. Sunderland en Ipswich waren aan elkaar gewaagd dus dit werd wel een echte wedstrijd. Sunderland was wel iets beter, maar allemachtig! Een eigen goal van Gary Breen. Hij probeerde de bal te blokken, maar glijdt de bal achter de keeper Mart Poom, die was totaal verrast en wij ook. Shit, 0-1 achter. De gelijkmaker volgde gelukkig al snel door dezelfde Gary Breen. Na een goede aanval en dito voorzet kopte Breen de bal prachtig binnen: 1-1. Jetzt geht loss zong iedereen, grapje, dit is weer in een ander land. De Lads och lichtelijk tevreden aan de thee. Wij niet, wij namen koffie. Het was een leuke en spannende wedstrijd, het werd 2-1 door John Oster en de 2-2 werd gescoord door Ipswich halverwege de tweede helft. Sunderland was volop aan het drukken voor de winnende goal, maar deze kon ook gemakkelijk aan de andere kant vallen. Er waren een paar spannende momenten voor het doel bij Sunderland, maar de Sunderland fans konden superblij opveren voor het winnende doelpunt zeven minuten voor tijd door Kevin Kyle; 3-2. Al juichend en zingend loodsten we Sunderland naar het eindsignaal. Een prachtige wedstrijd met een prachtig einde.

Na de wedstrijd gingen we de "Black Cats Bar" in en werden gelijk aangesproken door wat Hollanders. Dit waren twee trainers (met hun echtgenotes) die door Kees Zwamborn aangetrokken waren voor de jeugdopleiding. Die stonden wel vreemd te kijken om zo ineens Hollands te horen praten. Uiteraard bleven we hier veel te lang hangen waardoor de pubs gesloten waren. Toch maar weer een nachtclub opgezocht. Het was tenslotte de laatste avond. Na afloop beloofde Jonathan nog iets voor ons te koken/bakken. Hij was namelijk alle ochtenden er niet aan toe gekomen om een full-English breakfast te maken en aangezien het tegen vieren liep en hij dacht dat het de volgende morgen weer niet zou lukken werd het maar gelijk gemaakt. Geweldig, een full-English breakfast vlak voordat je gaat slapen!

Woensdagmorgen, Time to go! Helaas, de vakantie was voorbij en alles moest in de auto van Brian, de spullen en wij. De spullen konden erbij, alleen hadden wij iets ruimte te kort, dus gingen we weg met onze trouwe lobbes Peur op het dak. Zielig? Welnee, we hadden hem goed vastgesnoerd. Na de lange rit werden we stijf en stram gedropt op het vliegveld van Edinburgh. Afscheid genomen van Brian. Die kwam na 20 minuten terug, want onze trouwe lobbes Peur zat nog op het dak. Al piepend en jankend sprong hij tegen ons op. Ja-ja, het is al goed. En wie was er ook weer? Inderdaad, onze stalker Barry Hughes! Barry wou met ons op de foto, nou vooruit dan maar! Barry en wij landden veilig op Schiphol en ieder ging zijn eigen weg. Nadat wij tranen met tuiten huilden over ons afscheid na deze super leuke dagen met elkaar stapte ik blij weer me eigen voordeur binnen en riep: "Honey I'm home".

(geschreven door Drew, aangevuld door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley