×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

6 mei 2005 - 10 mei 2005
Coca Cola Championship (laatste wedstrijd van het seizoen/Kampioen!)
Sunderland - Stoke City
uitslag: 1-0 (56' min Carl Robinson 1-0)
toeschouwers: 47.350

 

stoke ticket 300Het was tijd voor een feestje! Nadat er in februari al vijf Hillegommers naar het Stadium of Light waren gegaan en daar konden aanschouwen hoe Sunderland de kopposititie van the Coca Cola Championship pakte, was het nu tijd voor Drew en Lazarus om opnieuw te gaan en kijken hoe ze de trofee in ontvangst mochten nemen. Na de februari trip heeft Sunderland namelijk de automatische promotieplaats niet meer uit handen gegeven en haalde het directe promotie naar de premier league en het kampioenschap binnen. Lazarus was er al weken mee bezig en Drew wilde toch ook wel heel graag mee. Er werd gekeken naar een vliegticket van Schiphol naar N#wc#stle en het was wel prijzig, maar toch de moeite waard. Lazarus mocht nog niet boeken van Drew, want hij ging nog iets anders proberen…

Drew informeren bij v/d Kwaak of er niet "toevallig" een ritje Engeland inzat voor hem alleen in dat weekend. Nou, dat trof. Via Zurel zou wel wat geregeld kunnen worden want die zaten toch zowat elk weekend in die buurt. Drew informeerde Lazarus en of hij het zag zitten om als bijrijder/navigator te fungeren. Nou als we dan toch het nuttige en het aangename kunnen combineren, ben ik de laatste die dat in de weg staat. Kortom, de plannen konden gemaakt worden, de tickets voor de wedstrijd konden besteld worden en Jonathan kon zijn logeerbedjes weer opmaken. We're on our way, we're on our way….to the Premier we’re on our way.....

Hillegom, 6 mei 2005. Drew rijdt de straat in met z'n truck om mij op te pikken voor een geweldige trip. Sunderland was de week ervoor al kampioen geworden uit bij West Ham door daar een 1-2 weg te kapen, maar alle festiviteiten stonden gepland voor dit weekend in de thuiswedstrijd tegen Stoke City. Twee half gevulde reistassen (ze komen vol gevuld terug met allerlei inkopen) werden in de vrachtwagen geladen en voor het eerst kon ik eens meemaken wat Drew bijna elke dag doet: Koffie zetten in een rijdende auto! De eerste stop was Aalsmeer, bij Zurel. Daar moest nog geladen worden en daar zouden we de precieze route te horen krijgen. En ja hoor, waar ik verwacht had dat Drew de hele dag zou toeteren, handjes schudden en zwaaien naar collega's kwamen we bij Zurel een oude bekende van Lazarus tegen! Het was Steef Haasnoot, die altijd in de CD-winkel kwam en waar ik het altijd uitermate goed mee kon vinden. Enfin, naar binnen de bloemen/plantenkarren in de wagen rollen, vastzetten en op naar Hook of Holland voor de nachtferry. We waren lekker op tijd op de boot en dachten voor het eten nog een pint te pakken, maar dit werd afgeraden door mede-truckers. Straks komen de "gewone passagiers" en dan kunnen er wel eens lange rijen ontstaan. Dus toch maar eerst eten. Alles was perfect geregeld voor de heren chauffeurs (en bijrijders/navigators). Je kon alles pakken aan het buffet en zelfs een eerste drankje (pint uiteraard) zat erbij inbegrepen. Het viel me wel op dat de meeste chauffeurs het snel voor gezien hielden en snel de kooi opzochten. Aangezien ik nog nooit een oog dicht heb gedaan op een ferry (vaarangst?) dacht ik om zo lang mogelijk te blijven zitten, maarja, de volgende dag moest er nog een flink eind gestuurd worden dus toch maar rond 23:30 uur de kajuit opgezocht. De boot lag doodstil op het water en wat me ook opviel was dat de hutten voor de chauffeurs bijna bovenin gesitueerd waren. Dit houdt in dat je de motoren ook bijna niet hoort. Nog sterker, ik knipte mijn lichtje eerder uit dan Drew en in een mum van tijd was ik vertrokken. Om zo'n 4 uur later opgeschrikt te worden door een toeter die aangaf dat Harwich in zicht was en de truckers al van de boot af mochten (voor de andere passagiers begint het ontschepen pas om 7:30 uur).

Ik moet zeggen dat ik me behoorlijk fit voelde. Ook Drew zag er fris en fruitig uit en om 4:30 uur (Engelse tijd) reden we de haven van Harwich uit. Op weg naar het zuiden, want er moest eerst gelost worden in Basildon wat weer in de buurt van Southend ligt. Opnieuw werd de koffie aangezet en om 5:00 uur de geur van een vers bakkie door de cabine doet het toch wel heel goed hoor! Er was alleen een probleempje. Normaal gesproken gooit de bijrijder het filterzakje in de berm en ook het water waarmee de koffiekan wordt schoongespoeld. Maar als de bijrijder dit in Engeland zou doen, zou je een hoop problemen met tegenliggers kunnen verwachten die ineens een zak koffieprut op de voorraam hebben plakken. Dus Drew moest dit klusje zelf klaren.

Om 06:15 uur kwamen we aan bij de eerste klant. Deze was al druk met z'n vrouw in de koelcel bloemen aan het snijden toen wij de karren van de laadklep af rolden. Gelijk kregen we de eerste plensbui voor onze kiezen tijdens het lossen. In ruim een half uurtje was het gepiept. De bloemen op de plek van bestemming en een aantal lege karren weer terug in de motorwagen. Tijd om weer te vertrekken. Deze keer noordelijk richting Leicester, maar net voor de stad moesten we afslaan naar Hinckley. Ook weer een lekker ritje en als je dan al die voetbalnamen op de verkeersborden leest (Luton, Watford, Milton Keynes, Northampton, Coventry, Leicester) dan gaat er steeds wat door je heen. Dit bleek een klein tuincentrum te zijn waar wat planten gelost moesten worden en ook dit verliep allemaal soepeltjes. Alles moest alleen van de karren afgehaald worden, want de lege karren moesten weer mee terug. Geen probleem.

Nu stond er een fikse rit voor de boeg (voor mij dan, voor Drew natuurlijk een kippe-eindje). Vanaf Hinckley naar Middlesbrough. De middag stond inmiddels voor de deur en op de M1 naar the North kwamen we veel voetbalsupporters tegen die naar de noordelijk gelegen clubs op weg waren. Zo waren er diverse auto’s met Spurs sjaals/vlaggetjes (die speelden uit tegen Middlesbrough), Sheffield Wednesday (speelden thuis) maar verreweg de meeste auto’s waren bekleed met sjaals en vlaggen van Luton Town dat kampioen was geworden en nu nog uitspeelden tegen Doncaster (waar we vlak langs kwamen). Inmiddels waren er al een pot of vijf koffie gezet en het was gezellig in de wagen. Ik bleef naar de kaart turen om te kijken langs welke prachtige namen we nu weer kwamen (Nottingham, Derby, Mansfield, Chesterfield, Sheffield, Rotherham, Doncaster, Barnsley, Huddersfield, Leeds, York), prachtig allemaal. Drew had inmiddels geen flauw idee meer waar we zaten ("how we get there I don’t know, how we get there I don’t care"), maar dat was ook niet nodig met een navigator die elke afslag met z'n vinger volgt.

Om een uur of drie waren we gezellig op een industrieterrein in Middlesbrough. Bij het bedrijf was geen mens en we hadden de sleutel. Tijd om de vrachtwagen te lossen, maar ook voor ons beide om wat anders te lossen. Drew eerst, ik op zoek naar een pompwagen voor de pallets met dozen bloemen. In de gehele loods geen pompwagen te vinden. Dan maar lege karren pakken en die weer volladen met de dozen. Als een volleerd bloemenrijder was ik bezig toen Drew applaudisserend terug kwam bij de wagen. Nu was het mijn beurt om het kantoor van de chef op te zoeken en kon Drew de rest uitladen. Aangezien dit een flink industrieterrein was en de aanhanger nu toch leeg was, konden we misschien beter de aanhanger hier laten staan en alleen met de motorwagen naar Gateshead voor het laatste adres. Ook dit was een goed plan en zo geschiedde. Terug de A1 op en langs Darlington en Durham richting Gateshead.

Opnieuw een industrieterrein en bij de slagboom kregen we een sleutel van de loods. Ook hier dus alles zelf naar binnen rijden en de lege karren weer terug in de wagen zetten. Ondertussen radio 5 live op en zo hoorden we dat even verderop Middlesbrough op 1-0 was gekomen door George Boateng maar vermakelijker waren de degradatieduels tussen Norwich en Birmingham (1-0) maar vooral tussen Crystal Palace en Southampton (2-2, gelijkmaker voor Southampton in de 92e minuut). Nu waren we helemaal leeg en Jonathan kon bericht worden dat we on our way waren. Nog een keer langs die toch wel prachtige Angel of the North en dan was het alleen nog maar Sunderland wat de klok sloeg. De vrachtwagen werd achter het huis van Jonathan op een parkeerplaats gedraaid waar hij de komende 2 dagen stil zou staan (Quote Drew: "zo lang heeft ie nog nooit stil gestaan") en uit de koelwagen kwam een heerlijk koude krat Hertog Jan voor Jonathan en zelf zouden we nu ook wel eens wat lusten.

We ploften bij Jonathan binnen en waren net op tijd voor Man Utd-West Brom. Heerlijk onder het genot van een pilsje. In de rust verkasten we naar de New Derby want de maagjes konden inmiddels ook wel wat gebruiken. Daar konden we de 1-1 van West Brom zien, wat er uiteindelijk voor zorgde dat ze die week erop na een overwinning tegen Portsmouth de degradatiedans ontliepen. Een heerlijke pub-meal achter onze kiezen en dan maar naar onze vertrouwde Howard Arms. Stu ontving ons met een grote grijns en wij deden hetzelfde. Stu is een Leeds supporter en vond het heerlijk dat zijn Leeds ons had laten promoveren. Het werd weer flink gezellig. Dave kwam langs voor een paar keilen en na een tijdje verkasten we naar het centrum. Mijn ogen begonnen na 23:00 uur wel wat zwaar te worden (niet gek na een nachtje van vier uur en inmiddels al 19 uurtjes op). Dus toen Dave besloot om nog een club in te gaan waar je zes pond entree moest betalen bedankte ik hartelijk en besloot maar naar Idols te gaan. Dit is een soort tent waar de meiden achter de bar erbij lopen alsof ze op een Arubaans strand zitten en de muziek die er gedraaid wordt is vooral meelal muziek. Maarja, het was tot 02:00 uur open en ze hadden nog genoeg bier in de fusten dus kom maar op. Om 01:00 uur ging zo langzamerhand bij mij toch echt het licht uit en besloten we naar Jon"s huis te lopen en mijn bed omarmde me en liet me de komende zeven uur niet meer los.

Zondag 8 mei, matchday en de dag van de festiviteiten. De kick off was al om 13:00 uur, dus besloten we om NIET de pub in te gaan voor de wedstrijd, maar eens een keertje de hele pre-match entertainment mee te maken. Zodoende liepen we om 12:00 uur al rond het stadion en we waren niet de enigen die dit dachten. Drew ging op zoek naar een koffietent in de stands, ik wilde niks anders dan zitten en kijken. Sunderlands Futureheads (grote lokale band) speelde in de middencirkel en Drew was sneller dan ik dacht terug met z'n koffie. Ik heb nooit geweten dat zo'n bakkie zo heerlijk kon smaken op een tribune. In de lokale kranten was al aangekondigd dat Marcus Stewart vandaag zijn laatste wedstrijd voor de Lads speelde, en dit was het publiek niet ontgaan. Diverse malen klonk het "there’s only one Marcus Stewart" van de tribunes en ook diverse malen kreeg het publiek een applausje terug.

Het klassieke Dance of the knights begon en het kippenvel kwam weer tevoorschijn. Gevolgd door Ready to go en de spelers uit de tunnel. "Campione, campione olé olé olé" klonk het vanaf de tribunes, maar dan toch met een Engels accent (Sjampioones, Sjampioones). Het mocht de pret niet drukken. Dit zou een feestmiddag worden, en wie is Stoke city om dit te verpesten? Het bleef lang 0-0. Er waren hier en daar wat kansjes voor Sunderland en Stoke liet inderdaad zien dat zij alleen maar waren gekomen om de kampioen te zien ("you've only come to see the champions"). Julioooh was weer veruit de beste man van het veld en ook Liam Lawrence liet zien dat hij volgend jaar wel eens de verrassing van de Premier League kan worden. Marcus Stewart werkte zich een slag in de rondte om zijn afscheid te bekronen met een goal, maar het zat er helaas niet in. In de tweede helft viel uiteindelijk de verdiende en bevrijdende 1-0. Het was een vrije trap van Lawrence die door Carl Robinson werd binnengekopt in de 56e minuut. Na deze goal ging zelfs de wave door het stadion dat met 47,500 toeschouwers goed gevuld was. Normaal gesproken haat ik de wave (en ook nu kwam ik niet van mijn stoel af), maar deze was toch vermakelijker dan alle andere waves die ik heb mee mogen maken. Het bleef dus 1-0 en zo scoorde Carl Robinson de eerste (10 augustus 2004, tegen Crewe) en de laatste goal van het seizoen 2004-2005.

Nu kon het feest beginnen. Het podium werd opgebouwd en ik heb het stadion nog nooit zo lang nog zo vol zien zitten. Iedereen bleef. Nadat de spelers in paren van twee uit de tunnel werden geroepen (het mooiste moment was Marcus Stewart met zijn zoontje en een geweldige roar, wat de ogen toch wel enigszins vochtig maakte) was het tijd voor de trophy. Gary Breen was de gelukkige die de beker in ontvangst mocht nemen en mocht showen aan de fans. Daarna de ereronde. Juliooooh verdween op de tribune en kwam terug met een Argentijnse vlag. Ook had hij een videocamera waarmee hij alles vastlegde. Je zou toch denken dat het in Zuid Amerika er ook wel flink aan toe gaat. Het was een prachtig gezicht. De spelers waren inmiddels rijkelijk verkleed met hoeden, sjaals, petjes, zonnebrillen en weet ik veel wat meer. Er werd rustig de tijd genomen bij elk vak en ook bij ons vak werd uitgebreid gezongen en gedanst. Terug bij de tunnel verdwenen de spelers één voor één de kleedkamers in, behalve Juliooooh die volgens mij nu nog handen staat te schudden.

Nu terug richting Jon's huis voor een biertje, maar eerst nog de hamburger met extra ui. Er waren inmiddels ook Italiaanse taferelen. Luid toeterende auto's met mensen met vlaggen die uit de ramen hingen. De hele stad stond op z'n kop. Daarom gingen we eerst maar naar Jonathan, want de Howards' zal wel afgeladen zijn. Bij Jonathan keken we nog een stukje van Arsenal-Liverpool voordat we vertrokken naar de Howard Arms die nog steeds bomvol zat. Maar gezellig vol, dat wel. Ook oud-eigenaar Scott was weer over uit Spanje en hij herinnerde ons weer aan Dirk Kuijt en dat hij net zo goed een Sunderland speler had kunnen zijn, als Peter Reid dit maar gewild had. Hij vroeg ons om twee nieuwe Dutch targets voor Sunderland en deze keer toverden we Martijn Meerdink en Klaas-Jan Huntelaar uit de hoge hoed. Die laatste hoefde Sunderland niet, want Huntelaar had tegen N#wc#stle gespeeld en ze hadden niet gewonnen.

In de Howards' was het een gezang van jewelste. Ook luchthoorns schalden binnen de oren van je hoofd. Maar vooral het zingen heeft enorme indruk gemaakt. De sfeer was geweldig, het bier vloeide rijkelijk en de grijns die ik op mijn gezicht had zag ik terug in elke andere kop die in de pub liep. Het was vooral feest en dit werd niet verziekt door een stelletje eikels die rotzooi komt schoppen, maar alles bleef gewoon gezellig. De tijd vloog voorbij en om 22:45 stond er een taxi voor de deur want we hadden nog niet gegeten. We namen afscheid van de Howard Arms en inmiddels waren Dave, Pottsy en Kathy ook aangesloten. De taxi bracht ons naar de seafront waar Jonathan bij een Indiër een tafel had gereserveerd om 23:00 uur. Heerlijke tijd om te eten. In ieder geval snakte ik naar een lekkere curry, want die hadden we tijdens de februari trip overgeslagen. Ik besloot om met Pottsy mee te doen voor een curry met twee rode pepertjes op het menu (drie rode pepertjes op het menu is de pittigste). Pottsy was er alleen iets meer aan gewend dan ik. Hij was echt voortreffelijk, maar ook errug pittig. Na zo'n twee uur tafelen bracht de taxi ons terug naar Jon's huis en opnieuw liet het bed me de komende zeven uur niet meer los.

Maandag, de dag van het afscheid. Maar niet zonder.... shoppen. De twee grootste shoppers van het gezelschap doken weer het centrum in, en nu met de wetenschap dat we een lege vrachtwagen bij ons hadden. Dus al hadden we een nieuwe woninginrichting willen kopen was dat nog geen probleem geweest. Maar het bleef bij de gebruikelijke sportshirts/sweaters en wat spulletjes voor de kids. Oh nee, ik nam ook nog een tray John Smiths bitter mee. Geweldig, eindelijk mijn John Smiths eens thuis drinken. Om 15:30 uur stapten we de vrachtwagen weer in en namen we afscheid van Jonathan die alles weer perfect geregeld had. We moesten de aanhanger nog ophalen in Middlesbrough en daarna naar Hull voor de nachtferry van 21:00 uur. Dit was uiteraard geen probleem met de navigator aan boord. De koffie was ook weer heerlijk en Drew stuurde ons fluitend de boot op. Op de Hull ferry is een apart truckers gedeelte en dat was allemaal perfect geregeld. Ook hier weer de hutten in een rustig gedeelte van de boot en het eten en drinken was allemaal weer fantastisch. Dus lekker gegeten en daarna toch even naar de entertainment lounge waar een muziekintro-game gespeeld zou worden. Nou hou ik helemaal niet van dit soort dingen, maar een stel gasten uit Wigan naast ons wilden wel meedoen. Helaas wisten zij maar 2 van de 15 intro's dus besloot ik ze te helpen en zo stonden zij in de finale met 14 uit 15! In de finale moesten zij het afleggen tegen een bloke uit Middlesbrough die er dus vandoor ging met een overtocht vanuit België.

Drew en ik besloten om de kajuitjes maar weer op te zoeken. Nog even de VI lezen en om 0:30 uur knipten we de nachtlampjes uit en heb ik opnieuw geslapen als een roos. Zou ik van mijn fobie af zijn? Wegens een defect aan één van de hoofd motoren kwamen we pas om 9:30 uur aan in Europoort en kon de terugtocht naar Hillegom via Aalsmeer beginnen. Opnieuw de koffiepot aan (wat moet je zonder zo’n ding) en rammen maar. De lege karren lossen in Aalsmeer, de verhalen vertellen en planner Jan even bedanken voor de geweldige rit. Daarna de wagen terug naar Hillegom en ik naar huis waar ik opgewacht werd door twee kleine mannen die graag wilden weten wat papa nu weer allemaal in zijn tas had zitten……

(geschreven door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley