×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

24 oktober 2008 - 27 oktober 2008
Premier League
Sunderland - Newcastle United
uitslag: 2-1 (20' min Djibril Cissé 1-0, 30' min Ameobi 1-1, 75' min Kieran Richardson 2-1)
toeschouwers: 47.936

 

newcastle 2008 ticket 300Na een geweldige Liverpool trip in februari van dit jaar, stond Everton uit dit keer bovenaan het triplijstje van Nick voor het nieuwe seizoen. Toen echter het speelschema bekend werd gemaakt, was al snel duidelijk dat een 2e Liverpool trip er dit jaar niet meer in ging zitten: De wedstrijd wordt namelijk gespeeld op 28 december. Aangezien zo'n beetje iedereen in Engeland tussen kerst en oud en nieuw naar de voetbal gaat, zou het onmogelijk worden om aan kaarten te komen. Helaas, Nick moest dus op zoek naar alternatieven. Al snel kwam Newcastle thuis uit de bus, want nu mòest en zou het dan eindelijk gaan gebeuren: Na 28 jaar 'Scum' thuis verslaan! Drew (ja, hèhè), Nilis en Frido waren al snel overgehaald om dit legendarische moment mee te gaan maken. Helaas zou precies in dit weekend Nilis' vader 65 worden, een verjaardag dus om niet over te slaan. Niet alleen omdat reizen met z'n vieren idealer zou zijn omdat de ontbijttafels altijd voor 4 gedekt zijn, maar vooral omdat het veel leuker is, besloten Nick, Drew en Frido om toch op zoek naar een 4e man te gaan. Eigenlijk kwamen we al vrij snel unaniem bij één naam uit: Sven! En die twijfelde gelukkig geen moment om ja te zeggen.

bus ticket 150Vrijdagochtend om half zeven staat Drew bij me voor de deur mét Nick en Sven al aan boord, dus dat was even vroeg opstaan voor de lads. Tien minuten later staat Drew's niet meer toeterende Volvo 440 'op pole' bij de Nachtegaal en niet veel later zitten we in bus 61 naar Schiphol. We gaan gelijk door de douane en dit keer hebben we het getroffen, want KLM vertrekt vanaf de D-pier (en laat daar nou net de Murphy's pub zitten.) In verband met het oncourante tijdstip hebben we het toch maar gewoon bij een bak koffie gelaten. We hebben een zeer comfortabele vlucht en komen rond 9.00 uur (local time) aan op Scumcastle airport. Nick komt hier blijkbaar vaker, want binnen a fart and a whiff zitten we in de metro naar Sunderland, die er volgens Nick zo'n 20 minuten over zal doen. 35 (!) minuten later komen we aan op Sunderland station en we duiken gelijk Bridges in om te shoppen. Nadat Drew de gebruikelijke tassen vol sportkleding heeft gekocht en Nick wat boeken voor de blokes, zakken we af richting guesthouse, welke volgens Nick op zo'n 20 minuten loopafstand gelegen is. 35 (!) minuten later komen we aan bij The Balmoral Guesthouse, alwaar wij geen eigenaar aantroffen. Ons werd verteld dat hij inkopen aan het doen was, dus zat er niets anders op dan de koffers in de gang te droppen en in de dichtstbijzijnde pub (New Derby) onder het genot van een pint op zijn telefoontje te wachten. Na 2 á 3 emmertjes besloot Nick zelf een gokje te wagen en belde naar de Balmoral. Bingo, hij (Darren) was nét binnen, dus we konden terug. Aldaar aangekomen krijgen we onze kamer aangewezen en er blijkt naast 3 eenpersoons bedden zelfs weer een heuse 'doubter' (of is het toch hesitater?) aanwezig. We zijn het er al snel over eens dat dit het nestje van onze single Drew wordt dit weekend, want je weet tenslotte maar nooit. Na een (niet overbodige) verfrissing nemen we een taxi naar Durham, alwaar wij wat cultuur zullen opsnuiven. We treffen het niet. Terwijl we alle vier een ultieme blaastraining ondergaan, moet Mr.Cabdriver onderweg een paar keer stoppen, omdat er van alles aanloopt in de wielkast. Na deze beproeving laten we ons afzetten in het centrum en duiken er gelijk de eerste de beste pub in. Aahhh, pissen, dat lucht op. Over lucht gesproken: de pub stonk, dus wij vervoegden ons met de pints underneath the smoking crowd on the terras. Sjesus, dat is koud! Nou, bottoms up dan maar en op naar de volgende. Onder het loopje door schiet Sven nog even een pic van het kasteel, bewijsstuk A is hiermee in the pocket. Na een vluchtig rondje over de markt duiken we pub 2 in: The Fighting Cocks. Na een (of twee) pints ontdekken wij bij het verlaten van de tent nog even de Spotted Dick op de menukaart… We nemen wederom 'n taxi, op naar Haswell Plough dit keer.

Sam & Mark hebben ons uitgenodigd voor een BBQ en rekenen op ons vanaf een uur of zes. Het is nu vier uur, dus we hebben mooi nog even tijd om de lokale pub van dit 200 man tellende gehucht te vereren met een bezoek. We konden kiezen: The Plough Inn (restaurant) of The Gables (hotel). We kozen de tweede en dit bleek de verkeerde keus. Op slot. Toch kwam er al snel iemand om de hoek, naar bleek, de eigenaar. We mochten binnen komen voor een pint. We volgden de landlord en liepen rechtstreeks het eind van de jaren zestig in! Aan de muren foto's en schilderijen van al zijn hobbies en familieleden (waar Adam Curry er ook één van bleek te zijn!) en aan de bar drie (later vier) lokale arbeiders die het weekend 'zeer feestelijk' kwamen inluiden. 2 pints en enkele kiekjes later besluiten we naar ons 'gastgezin' te vertrekken. We vragen de brave borst in welke van de 2 straten van zijn buurtschap Mark & Sam wonen en bedanken hem voor het entertainment. Even later staan we naast Mark's barbeque in zijn toch wel wat frisse achtertuin. Binnen krijgen we gelijk 2 zoenen en een fles bier van Sam en dit bleek uiteindelijk niet de laatste van de avond. En wat een avond. Eerst krijgen we herhaaldelijk klop van Sam's ouders (79 en 81 jaar) met bowlen op de Wii™ en later worden we K.O. geslagen met boksen door dochter Sasha, wat een feest! De barbecue blijft gewoon de hele avond branden en af toe schreewt zoon Dominic dat pap er weer even een (zwarte) burger af moet halen. Het bier vloeit rijkelijk en er wordt zelfs gekaraookt en gedanst (of in Nick's geval: gelopen). Na voor de 14e keer op de door Amy Winehouse niet onverdienstelijk uitgevoerde versie van Cupid het huis door te zijn gehobbeld, lijkt het toch het verstandigst om een taxi te bellen en onze bedjes op te gaan zoeken. We bedanken Mark & Sam en liggen een half uurtje later met 'n bakkie oploskoffie zoals alléén Drew die kan maken onder de lakens.

Zaterdagochtend half 10, ontbijt. Darren vraagt waar de 4e bloke is, als Sven, Drew en Nick de ontbijtzaal binnenschuifelen. Die komt niet deze morgen, die had het namelijk even erg druk met 'n paar opboerende burgers & weenies. Om 11 uur staan we 'gewoon' weer fris en fruitig met z’n vieren met 'n emmertje hop in de pub. Jonathan is er ook al en na 'n beetje bijkletsen deelt ie onze kaartjes uit en gaan we zachies an richting het stadion. Onderweg pak ik toch nog even een burgertje, ook al is een pint ook 2 sneeën brood. Voor we het vak in gaan koopt Drew nog even de gebruikelijke shirtjes en boekjes. We moeten ongeveer aan de andere kant van het stadion naar binnen, dus pakken we even een half rondje rechtsom mee. Tegen de stroom in loopt één gozer met een Scum-shirt aan. Wat een bikkel! Moet gezegd, het was wel een gebouw, typetje Wout Zijlstra, maar toch!

Eenmaal binnen krijgen Sven en ik al vrij snel een idee wat deze derby eigenlijk meer inhoud dan alleen een potje voetbal. Wow, wat een haat en wat zijn ze lelijk! We hebben echt superplaatsen, 2 rijen vanaf het veld en dan rechts achter de dugout van Newcastle (wat ook nadelen heeft, want we kijken 90 minuten lang tegen de achterkant van assistent Chris Hughton aan, die niet bij de zijlijn weg te slaan is). Klokslag 12.45 uur is de aftrap en al snel is duidelijk dat er bij de nieuwtjes van Keane ingepeperd is wat er vandaag op het spel staat, wat een inzet en beleving op het veld! Na 20 minuten komt het overwicht van Sunderland (zij het met wat geluk) tot uiting in een goal: Malbranque rond een goeie aktie af met een mislukt schot op doel, maar zijn bal voorlangs wordt zéér attent binnengegleden door:DJIBRIL CISSÉ, SUNDERLANDS NUMBER NINE!!!Yes, 1-0! Aan alles voel je dat het er écht in zit vandaag, iedereen voelt het! 10 minuten later zitten we echter weer gedesillusioneerd op de stoeltjes. De verder niet slecht fluitende Riley begaat een blunder door een 1 op 1 duel net buiten de zestien 'tegen' te fluiten. Geremi's vrije trap wordt binnengekopt door Ameobi: 1-1. De volgende 10 minuten lijkt het stadion in geen velden of wegen meer op de heksenketel van daarvoor. Het lijkt of iedereen zich even moet herpakken, zowel op het veld, als op de tribune. Voor rust gebeurt er verder niet veel meer, al moet de onzekere Fulop nog wel 2 keer een bal wegboksen.

Na rust zien we gelukkig weer een fel Sunderland, dat nu heer en meester is over Scum. De echte kansen blijven echter uit, tot de 72ste minuut. Butt haalt Cissé neer op het randje van de zestien, vrije trap. Het duurt zeker 2 minuten eer deze genomen kan worden, omdat Newcastle wisselt (Geremi sjokt uiterst langzaam het veld af) en omdat de muur niet goed staat. Het lijkt erop alsof iedereen weet dat dit hét moment van de wedstrijd gaat worden, de spanning is enorm. Richardson neemt 'm. Met een verwoestende pegel (117km/h!) trapt ie Sunderland naar 2-1! YES! Het stadion ontploft!

Het laaste kwartier krijgt Sunderland nog 2 kansen (Jones kopt net over en Cissé raakt de paal), maar ondanks een bal voorlangs en een schot ruim over, lijken de kansen van Scum het gevaarlijkst. We hebben het niet meer. Niemand heeft het meer. 3 minuten extra tijd, fuck. Keane wisselt nog een keer (Andy Reid komt in de ploeg, in Liverpool had ie waarschijnlijk op de +100kg kamer mogen liggen!). En dan, het moment, Riley fluit af, die ontlading op de tribune, ongelooflijk! Voor me staat een gozer die in tranen uitbarst, FINALLY!!! Ook Nick is wat natjes in de ooghoeken en ik moet toegeven, het liet mij ook niet koud. Ik ben bij diverse Champions League wedstrijden van Ajax geweest, maar hier stond duidelijk meer op het spel. Geweldig. Na 20 minuten roept de stadionspeaker om dat het (ik gok dat er zeker nog 10.000 mensen waren) nu echt een keer tijd wordt om het stadion te verlaten, want de Scumfans willen ook naar huis.

Eenmaal buiten vliegen nog steeds huilende mensen elkaar in de armen, we lopen met de massa mee tot aan Howard Arms, alwaar we Brian & Eileen treffen. Na een paar heerlijke pints volgen we Jonathan en z’n maten naar The Wolsey aan de seafront. Hier barst het feest pas echt los! Er wordt uit volle borst gezongen, geklapt en gesprongen, zo erg zelfs, dat de kastelijn met het verzoek kwam om het alleen bij het zingen te laten, anders zouden we weleens in de kelder kunnen eindigen. De waard had gelijk, er zat zoveel deining in z’n vloer, dat de tafels dansten en de (volle, zonde!) glazen omvielen. Na alle nummers 20 keer gezongen te hebben, besloot het complete gezelschap, zij het in groepjes, naar de Harbour View af te zakken. Nick had van tevoren contact met Stuart en Jayne (die we kennen uit de Kleine Beurs in Hillegom) gehad, die zouden hier ook naartoe komen. Wij waren de laatsen die binnenkwamen en mensen, wat was het hier heet en druk! Maar goed, nu we er toch zijn, kunnen we net zo goed weer een paar pints naar binnen kieperen, en zo geschiede. Na verloop van tijd wordt Nick's kruis door een volle pint bezegend, wat er nogal hilarisch uitziet wanneer hij met gesloten ogen op een bankje zichzelf van de zojuist opgelopen hik probeert te ontdoen. Eenmaal uitgelachen besluiten we om door te gaan naar de naastgelegen Queen Vic. Hier is het namelijk karaoke time op zaterdag. Tijd voor nog wat extra pints en er gaat zelfs gezongen worden. Eerst kruipt Pottsy het podium op en daarna is het tijd voor Kathy en Nick die samen Baby when you’re gone van Bryan Adams en Mel C. ten gehore brengen. We zijn bijna te dronken om op onze benen te staan, maar Nick ziet nog kans om op de foto te gaan met Gary Rowell (die ooit een hattrick scoorde voor Sunderland in St. James' park) en daarna ook nogmet Kevin Kyle. Ze waren helemaal verbaasd om zulke dronken Nederlanders te zien die zo uitbundig de 2-1 overwinning op Newcastle aan het vieren waren. En Kevin Kyle was nog meer verbaasd dat Nick zich kon herinneren dat hij met een loei-harde kopstoot de winnende 3-2 goal scoorde tegen Ipswich in de 85e minuut, een aantal jaar geleden toen Nick ook in het stadion zat.

Om ongeveer half elf uiteindelijk, besloten we om met z'n achten (de 4 Hillegommers en Jon, Kathy, Pottsy en Dave) naar de Indiër te gaan (kut-chinees voor intimi). Volgens Nick is het 5 á 10 minuten lopen, maar wij zijn niet gek, dus tellen er gemakshalve alvast 75% bij op. Éenmaal ter plaatse hebben we een gebruikelijk, autistische afsluiter. Niemand waagt zich aan de Vindaloo (ja, Sven is ook dronken, maar niet achterlijk) en na een uurtje worden we VOLdaan naar buiten gekeken door de complete familie Kuanaraintikyan (geloof ik). Op de terugweg krijgt Nick nogmaals de hik (waar ie trouwens weer verdomd snel vanaf is!) en doet Sven nog even een wilde plas. We nemen bij het guesthouse aangekomen afscheid van de rest en duiken binnen gelijk onder de wol. Alhoewel, Nick valt tijdens deze duik al in slaap en eindigt dus òp de wol. Geen koffie dus voor Nick. Buddy Drew is gelijk van slag, hij wil toch wat betekenen voor z’n gappie, dus die stopt 'm even lekker in. Ik had eigenlijk nog wel trek in een bakkie, dus heb ik Sven en Drew er ook één opgedrongen. Bakkie op, welterusten jongens.

Zondagochtend, half negen, niemand ziek. Gelukkig. We ontbijten met zijn vieren en gaan daarna douchen en de rest. Op ons gemakkie vertrekken we rond half 12 naar de New Derby voor een potje pool. Jammer joh, die gaat pas om 12 uur open. Drew stelt voor om richting seafront te lopen en alvast wat foto’s voor zijn eventuele CD-hoes te schieten. Het resultaat mag er zijn. Een half uurtje later dan toch gewoon de 3 p’s: pub, pint & poolen.

vipers ticketNick knikkert de jukebox vol en al snel voelt de pub als van ons. Niet veel later komt Jon binnen, we hebben afgesproken om Chelsea-Liverpool hier te kijken op groot scherm. We lunchen wat en ach, we nemen nog een pint. Helaas komen we er achter dat de muziekquiz waar we die avond aan zouden meedoen (in een andere pub) niet vandaag plaatsvind. In de New Derby is 's avonds een algeneme quiz, we besluiten daar dan maar aan mee te doen. Jon stelt voor om de tussenliggende uurtjes te gaan bowlen. Dat lijkt ons wel wat, dus hup, jas aan en lopen. Bij de bowling aangekomen (uurtje of vier) zien wij dat ze 32 (!!!) banen hebben en dat deze…. allemaal bezet zijn! Volgens de baliemedewerker kunnen we niet terecht voor 19.00 uur, er is namelijk een competitiewedstrijd bezig. Sjongejonge, het zal es niet zo zijn. Jon heeft nog een idee: ijshockey! Niemand van ons is ooit bij zo'n wedstrijd geweest, dus wat is er mooier dan gelijk met de kraker Newcastle Vipers – Basingstoke Bison te beginnen! We moeten wel snel zijn, want de wedstrijd begint al over 3 kwartier en we moeten dus nog naar Newcastle. We zijn op tijd en er zijn nog kaarten. We zitten schuin achter het doel, plek zat joh. Toen de wedstrijd 5 minuten onderweg was wisten we waarom het achter het doel zo rustig was: Hier gaan alleen thrillseekers en levensmoeien zitten! Met die pucks die eruit vliegen ben je je leven niet zeker! Sterker nog: aan het eind van de eerste periode komt er een puk recht op mij af! Ik bedenk me geen moment en ga er voor: Klem tussen mijn tanden! Na drie 'bloedstollende' periodes staat de 8-0 eindstand op het bord. We maken de vier Bison supporters wakker en verlaten opgetogen de arena. Met een taxi gaan we terug naar de New Derby, waar we Kathy treffen en precies op tijd voor de quiz binnen zijn. Dit brengt ons echter niet de gewenste spelvreugde waar we op gerekend hadden. Het is meer een soort take away ticket 150bingo, met een niet te verstane puber als host en een groepje lallende, engelse Johnny’s en Anita's aan de bar. We laten de teugels al snel vieren en leggen ons erbij neer. Na de quiz gaan Jon & Kathy naar huis, wij bestellen nog een laatste rondje. Nick maakt nog even snel nieuwe vriendjes met twee Zweden. De ene slaapt bijna, de andere legt aan Nick in  onverstaanbaar engels en met handen en voeten uit dat zijn maat een stoma heeft die nodig geleegd moet worden. Mooi verhaal. Laten wij dan ook maar gaan. We lopen nog even langs de afhaal-Italiaan voor een pizza (waar we gezien het order number de enigen van de avond zijn) en sluiten de avond af. Welterusten jongens.

Maandagmorgen half negen, ruim op tijd voor 't ontbijt. Na het eten, douchen en aankleden pakken we de tassen in en zeggen Darren gedag. We vliegen pas om een uur of twee, dus we kunnen nog even wat leuks gaan doen. We besluiten om naar het stadion te gaan om nog wat souvernirs te scoren. Drew flikt het zelfs om een 'gratis' shirtje van ALS los te krijgen (hij had er zaterdag voor de wedstrijd 2 gekocht en 's avonds in bed lezen we in hun blaadje: 3 halen 2 betalen! Hey, we blijven hollanders hè!). Nadat Drew de club nog wat verder sponsort met de nodige ponden, worden de voetbalbroekjes, shirtjes en muismatjes over de andere koffers verdeeld, want zijn eigen tas gaat niet eens meer dicht. Bepakt en bezakt lopen we naar de metro. Aangezien er op dit station alleen een muntjesautomaat staat en Nick deze gisteren allemaal in de jukebox heeft gegooid, komen we een paar pond tekort. We staan alle vier nog even in trance naar de automaat te staren, alvorens we besluiten dat een taxi toch veel comfortabeler is. Op het vliegveld hebben we alle tijd, dus doen we eerst nog even 'een bakkie' bij Starbucks. Kolere, Nick komt met 4 teilen aanlopen, daar zijn we wel even zoet mee.

boarding card newcastle 150Uurtje later de lucht in, goeie vlucht. Op Schiphol gaat alles gesmeerd, lijn 61 staat al op ons te wachten, dus we komen vóór schema aan bij de Nachtegaal. Het weekendje rust heeft de Volvo ook goed gedaan, want er wordt enthousiast geklaxoneerd! Dit blijkt echter een bevlieging, want voor we Hillegom binnenrijden, horen we alleen nog ’n muizig piepje. 1 voor 1 zet Drew ons af en we kunnen weer terug kijken op een goud weekendje. Een paar mooie engelse termen geleerd (onder andere stable legs, it falls with en wat dacht je van de withfoamer?)

Eindconclusie: WE BEAT THE SCUM 2-1!


Bedankt Lads,
Friet
FTM

(geschreven door Frido)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley