×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

11 december 2009 - 16 december 2009
Premier League
Sunderland - Portsmouth
uitslag 1-1 (22' min Darren Bent 1-0, 90+2 min Kaboul 1-1)
toeschouwers: 37.578

Sunderland - Aston Villa
uitslag 0-2 (24' min Heskey 0-1, 60' min Milner 0-2)
toeschouwers: 34.821

 

Portsmouth ticket 300Het zou een andere trip dan anders worden deze keer. Nick had al ruim van tevoren aangegeven dat hij graag deze trip wilde doen. Twee thuiswedstrijden in 1 week (!). Ook had hij andere opties gegeven: Liverpool away en een wedstrijd in London. Helaas hadden alle andere Dutch lads aangegeven Liverpool away op "1" te hebben staan, dus bleven er weinig gegadigden over. Behalve....Drew uiteraard. Hij zou Nick vergezellen op deze trip, maar zou maandag weer terugvliegen. Hij zou de Villa game gaan missen....en nog iets misschien wel veel ergers. Maar hierover later in het verslag meer.

Vrijdag 11 december:
Om 07.45 spreken Nick en Drew af bij de bushalte van de Nachtegaal. Vanaf daar met de bus naar Schiphol. De incheck was al via internet gedaan, douane door, bakkie en om 09.40 uur de lucht in. Alles verliep voorspoedig en om 10.00 uur stapten we op East Midlands airport in de bus naar Nottingham Centrum. Jonathan moest 's ochtends nog werken. We moesten ons zelf vermaken. Dus...de stad in. De bus stopte bijna recht voor een HMV, kortom we zouden ons opperbest vermaken zelfs. Als kleine kinderen in een snoepwinkel struinden we de bakken af en met kilo's bagage meer en vele ponden minder stapten we 1,5 uur later de HMV uit. Tsja, Drew zag zijn geest al dwalen. Dit kreeg hij nooit meer mee in zijn huidige tas. Maar wat een geluk. Tegenover de HMV zat een Marks & Spencers. Wij naar binnen en tussen de hevig Christmas shoppende ladies shopten wij op zoek naar een tas. Deze was snel gevonden, maar de rij was enorm. Toch aansluiten en toen we de Marks & Spencers uitstapten ging de telefoon al. 01 Test matchJon was klaar met werken en of we met hem gingen lunchen in the Test Match. Dat is prima natuurlijk. Taxi naar West Bridgford. Langs de stadions van Notts County, Forest en de Cricket ground. We waren er eerder dan Jon, maar Alan herkende ons meteen en begroette ons met een heerlijke pint. Jon arriveerde snel en dus tijd om de kaart te bekijken. De tafel naast ons was gereserveerd voor een stuk of 8 heren op leeftijd die een kerstlunch aan het nuttigen waren. Prachtig om te zien met de traditionele crackers en kroontjes. Wij hielden het bij een burger, nog een pint en dan naar Lowdham waar Jon en Kathy wonen.

Daar konden we even onze kamer inrichten, even opfrissen, tv kijken en een bakkie drinken. Kathy kwam ook thuis. Zij had de avond ervoor een feestje gehad en was in Derby blijven slapen. Drew had nog een music-quiz DVD aangeschaft bij HMV. We besloten om nog even te quizzen en daarna naar een dorpje verderop (Southwell) waar een heerlijk India's restaurant zou zijn. En hij was inderdaad heerlijk. Nick waande zich eerst bij een Griek door gelijk een bord stuk te gooien, maar het was toch echt een Indiër. Na een delicious curry gingen we terug naar Lowdham waar we onze mandjes opzochten. Er stond tenslotte een lange auto rit op de agenda.

Zaterdag 12 december:
Vroeg uit de veren. Het plan was namelijk om rond 10.00 uur in de auto te stappen voor een 2,5 uur durende rit naar Sunderland. Kathy ging ook mee, dus gepakt en gezakt stapten we in. De rit ging vlotjes. Het was rustig op de weg en Jon weet precies waar zijn gaspedaal zit. 12.30 uur kwamen we aan bij ons guesthouse. Traditioneel was dit the Balmoral aan the seafront. Jon en Kathy gingen naar hun eigen studio (die ze gekocht hebben nu Kathy 4 dagen in Newcastle werkt), maar deze is té klein voor logé's. Hoe dan ook, Victoria verwelkomde ons met open armen en bracht ons naar onze kamer. Ook daar even inrichten, opfrissen en snel naar buiten om naar de eerste stop te gaan. The Avenue. Een snelle pint daar (het was tenslotte al 13.30 uur) en dan toch nog even langs the Howard Arms. Daar kwamen we Brian en Eileen tegen. The Howard Arms was helemaal opnieuw geschilderd. De schilderijen en foto's waren veranderd, maar gelukkig...onze foto hing nog. Dan als een speer naar het stadion, want Nick wil nou eenmaal op tijd zijn. Dat waren we precies. We zochten onze plek en de wedstrijd begon.

03 Sunderland PortsmouthPortsmouth, de nummer laatst kwam op bezoek. En juist vlak voordat ze tegen Sunderland moesten werd de manager vervangen. Avram Grant (ex-Chelsea) was de nieuwe man en hij lijkt Pompey weer een beetje op de rails te krijgen. Toch heerste Sunderland in het Stadium of Light. Het was gewoon wachten op de goal en die viel. Uiteraard Darren Bent nadat eerst Jordan Henderson zijn tegenstander door de benen had gespeeld. Heerlijk....er moest namelijk weer eens gewonnen worden. De ruststand was 1-0 en het leek een gemakkelijke middag te worden. Portsmouth had nog helemaal niets laten zien, dus hoe zouden ze dan kunnen scoren? De tweede helft was opnieuw éénrichtingsverkeer. Sunderland had de overhand, maar echte doelkansen waren er niet. Een vrije trap van Reid belandde nog op de kruising, maar dit was dus uit een dood spelmoment. Maargoed het bleef 1-0, dus de drie punten waren zo goed als veilig. Tot de 88e minuut Portsmouth ineens liet zien dat ze ook konden aanvallen. Hier had niemand op het veld meer op gerekend en het werd dus alsnog billen knijpen. En het onmogelijke gebeurde. In de 92e minuut redde Fulop nog in eerste instantie, maar Kaboul was eerder bij de rebound dan twee Sunderland spelers en roeide de bal in het net. Niet te geloven. Kaboul shirt uit en naar de meegereisde 34 Portsmouth fans. Uiteraard kreeg hij hier geel voor (zijn tweede, dus rood), maar gelijk daarna floot de scheids af. Balen, twee verloren punten. Met een kater naar the Howard Arms waar Brian en Eileen ons opwachtten. Jon en zijn vrienden liepen door naar the Wolsey waar wij later aan zouden schuiven. In the Wolsey vloeiden de pints rijkelijk. Er waren veel bekenden en de muziek was lekker. Gelukkig hadden Drew en ik voor en na de wedstrijd nog een flinke burger genuttigd, want gegeten werd er niet meer. Om een uur of 9 vertrokken we naar de Queen Vic voor (toch) een potje karaoke. Nick kroop weer het podium op met Kathy voor "Baby when you're gone". Tsja en dat moet je dus niet doen. Als iets succes heeft gehad, niet opnieuw proberen want het was een stuk minder met Nick en hij verpestte Kathy's optreden. Toch ook nog door Nick solo "Just a gigolo" gedaan en ook Pottsy liet een deuntje horen. Daarna was het tijd voor nog een afzakker in het Roker Hotel, gewoon naast de Balmoral. Hier was het rustig, dus Nick had alle tijd om de DJ te stalken met welke nummers HIJ wilde horen. Killers, George Baker, Stealers Wheel lekker hoor. Zo had de DJ dus toch mensen op de dansvloer. Met meer soep op dan eigenlijk goed voor je is doken Drew en Nick om 3 uur de bedjes in.

Zondag 13 december:
De avond had er flink ingehakt. Nick had grote moeite met zijn ontbijt. Toch moest er wat in, want er stonden weer wat afspraken gepland. Jon zou ons om 12.00 uur oppikken samen met Kathy en Jon's moeder. Zij zouden ons eruit gooien in Haswell Plough bij Mark en Sam. Jon, Kathy en zijn moeder zouden dan gaan lunchen en naar Jon's zus op visite en later in de middag zouden Jon en Kathy ons weer opzoeken. Bij Mark aangekomen was het erg rustig. Sam was werken en er was behalve Mark verder niemand. Mark had weer in de keuken gestaan voor pizza-stukken, wedges en andere lekkernijen. Tevens kregen we een bak koffie (!) en met Boro-Cardiff live op de buis was er genoeg vermaak. Toch besloten we na een uurtje om naar de overkant te gaan. De Plough-inn. Daar werden we verwelkomd door de Waldorf & Stadler van Haswell Plough. Demonstratief Guinness drinkend uit een Newcastle pint. We hebben flink wat afgelachen. Op de tribune (bank aan de zijkant) zaten nog 3 heren die zich met de gesprekken bemoeiden. Over het algemeen ging het over het in de lagere 1st division bivakkerende (en dus rubbish) Newcastle en de geringe lengte van Mark. Gelukkig alles met een enorme dosis humor waardoor het een erg leuke middag werd. Rond 17 uur kwam Sam uit haar werk en zij bood aan om ons naar Murton te brengen. Murton is een plaatsje tussen Haswell Plough en Durham in, dus op de route. Hier hadden we afgesproken in the Village-inn met Stewart en Jayne.

Daar aangekomen zaten Jon, Kathy en Pottsy ons al op te wachten. De pub was gezellig vol en Mark en Sam schoven ook aan. Na een half uurtje kwamen Jayne en Stewart binnen en het werd ook hier flink gezellig. Stewart spreekt natuurlijk heel goed Nederlands en dit begreep de rest totaal niet. Later op de avond ging het grote scherm aan, want het was de finaledag van the X-factor. Het werd uiteindelijk Joe McElderry, een jongen uit het Noord-Oosten, die de finale won. Dit leidde tot gemengde reacties, maar wat ons wel opviel was dat iedereen ermee bezig was, ook mensen die zeggen dat ze er niet om geven. Rond 10 uur was het tijd om richting huis te gaan. Kathy nam ons, Jon en Pottsy mee. We maakten nog een stop bij La Dolce Vita voor een hapje en deze aten we op onze kamer op. De bedoeling was om nog wat tv te kijken, maar toen Nick zijn bed raakte, sliep hij.

Maandag 14 december:
Bunnymen ticketDit was de dag dat Drew naar huis zou vliegen. Maar niet zonder shoppen uiteraard. In Nottingham was nog niet genoeg gekocht, dus naar the Bridges voor wat meer textiel. Jon dropte ons in Sport Soccer en ging zelf wat andere zaken regelen (hij kent ons inmiddels heeeel goed). Later nam hij ons nog mee naar een outlet centre en toen was het tijd om Drew in Durham op de trein te zetten. Vandaar ging hij naar Leeds/Bradford vanwaar hij naar Schiphol zou vliegen. De tranen vloeiden rijkelijk, maar na dit emotionele afscheid vertrokken Jon en Nick weer naar Sunderland. Daar stond een bezoek aan David Henry gepland. Dave heeft pas een waardeloos ongeluk meegemaakt op zijn werk. Hij kwam de kantine in lopen waar iemand boter had gemorst en niet opgeruimd. Dave gleed op een bizarre manier onderuit waarbij zijn rugwervels zijn verdraaid en hij lelijk op zijn hand terecht kwam. Het is inmiddels al weken geleden, maar zitten kan Dave nog niet. Hij kan een beetje lopen (schuifelen) en verder is het in een specifieke houding liggen op de bank. Hij was blij met ons bezoek, want het begint hem knap te vervelen. Hierna vertrokken Jon en Nick naar Newcastle. Daar stond 's avonds wat heel leuks op het programma. Nick had bij Jon geïnformeerd of er nog leuke concerten in de buurt waren in deze dagen. En die waren er! Helaas was dit nadat Drew al besloten had om op maandag terug te vliegen. En hier kreeg hij spijt van, maarja, wat niet kan, dat kan nou eenmaal niet. Ian Brown speelde in Newcastle, Bill Bailey deed een show in Gateshead en Echo & the Bunnymen traden op in the Academy in Newcastle. Wat een keuze! Nick's voorkeur ging uit naar Echo & the Bunnymen, helden uit het verleden van Nick maar ook van...Drew! Voor het concert belandden we eerst in een moderne pub/restaurant. Daar hebben we nog heerlijk zitten eten nadat Kathy uit haar werk kwam. 04 EchoDaarna richting Academy. Een grote zaal (1,5x Paradiso). Het balkon was dicht, dus niet uitverkocht. Toch lekker druk. Ian McCullough en zijn kornuiten stelden ons niet teleur. Alle krakers kwamen voorbij. Seven seas, Dancing horses, in de toegift Killing moon en als uitsmijter Lips like sugar. Het rook-gehalte op het podium was hoog waardoor er weinig te zien was dan silhouetten. We nemen maar aan dat het ze echt waren, anders was het wel een hele goede coverband! Om 23 uur was het afgelopen en reden we weer richting Sunderland. Daar kwam Nick voor het eerst helemaal alleen aan in the Balmoral. Heel vreemd. Nu wel de tv nog even aan, maar daarna lekker onder het dekbed en een goed nachtje maken.

Dinsdag 15 december:
08 LighthouseVandaag stond er cultuur op het programma. Nick had heerlijk geslapen en was vroeg op. Na het ontbijt een lange strandwandeling gemaakt en (een grote wens van Drew) over de pier naar de vuurtoren. Verder had Nick aan Jon een bijna onmogelijke opdracht gegeven. Nick wilde graag wat meer weten over de mijn-historie uit het noord-oosten. Helaas is hier weinig van bewaard gebleven. Toch had Jon iets gevonden op het internet. Dit was een plaatsje in de buurt van Hexham waar een mijn-museum zou zitten. Wel dik een uur rijden, dus zou dit de moeite waard zijn? Na een prachtige rit over B-wegen kwamen we aan bij het museum. En, eerlijk is eerlijk, het zag er verbluffend uit. De mijn was nog in tact en volledig omheind zodat het goed beveiligd was. Maar het zag er ook erg rustig uit.....en later bleek waarom: open van woensdag t/m zondag. Wat een teleurstelling. En wat nu ? Maar Jon is altijd goed voorbereid. Hij had een alternatief bewaard. Hier vlakbij zat ook nog een oud Romeins fort bij Hadrian's wall. Nick was met Lenneke 9 jaar geleden al eens bij zo'n fort geweest en vond dit indrukwekkend, dus hij ging gelijk akkoord. De wegen werden alleen maar mooier en heuvelachtiger. De omgeving was fantastisch en al snel doemde het Fort op. Het had de afgelopen dagen flink geregend dus het was een drassige boel. Maar hoe dichter we bij het Fort kwamen hoe meer Nick genoot. Een geweldig gezicht en prachtige historie. Nick wist gewoon niet waar te kijken, de omgeving was ook zo mooi. Jon kon niet laten om te vertellen dat we 2 uur gereden hebben voor een paar oude stenen, maar Nick zijn dag kon niet meer stuk.

Hierna vertrokken we weer richting Sunderland met een tussenstop in Corbridge (waar Steve Bruce opgegroeid is). Hier zat volgens Jon een geweldige pub voor een pubmeal. En ook hier had hij niet over gelogen. Er werd een heerlijke Beef & Ale pie geserveerd. Daarna reden we door naar Sunderland, het was tenslotte matchday. Jon zette Nick af bij the Balmoral. Even wat spullen wegbrengen en we zouden elkaar weer ontmoeten in the Howard Arms.

AstonVilla ticket 300Het was enorm rotweer. Nick kon net tussen de buien door droog naar the Howard Arms lopen, maar Jon kwam drijfnat aan. Mark, Sam, Brian en Eileen kwamen ook binnen vallen, net als Pottsy. Het werd opnieuw gezellig, maar zoals gebruikelijk ruim op tijd naar het Stadion. Nick zat deze keer in de Premier Concourse. Een stoel vóór Jon. Mooie plekken, maar volgens Jon wel in het rustige deel. Nou, daar heeft Nick weinig van gemerkt. Een man naast hem heeft 90 minuten lang de bedroevend slechte scheids voor alles en nog wat uitgemaakt. Aston Villa was de tegenstander. Die hadden afgelopen weekend nog Man U op eigen veld verslagen en stonden derde. Kortom, een team met zelfvertrouwen. En dat is nou precies hetgeen waar het bij Sunderland aan ontbreekt. Sunderland begon goed, maar echte kansen waren er niet en uiteraard was het bij de eerste kans van Villa gelijk raak. Vlak daarna nog een enorme kans voor Sunderland, maar als je in de hoek van de klappen zit, dan krijg je ze ook, Friedel hield er echt een onmogelijke bal uit. Na de rust kregen ze ook nog eens een onmogelijke goal van James Milner (ex-Newcastle) om de oren. Hij kreeg de bal bij toeval voor zijn slof op een meter of 25 van de goal, haalde direct uit en hij dreunde in de kruising. Sunderland probeerde wel, maar het wilde gewoon niet lukken.

17 Sunderland AstonVillaNa afloop weer naar the Howard Arms. Het was tenslotte een avondwedstrijd, dus veel was er niet meer te doen na afloop. Daar waren Brian en Eileen weer, maar ook Pottsy en Andy. Tevens had Nick via een Engels voetbalforum in Nederland contact gehad met een Telstar supporter die ook bij deze wedstrijd zou zijn. Ook hij zou met zijn vrienden na afloop naar the Howard Arms komen en zo geschiedde. Zo werd het toch weer gezellig. Brian strooide weer met kadootjes (zou Santa dan toch echt bestaan?) en veel te vroeg gingen de lampen aan. Pottsy en Andy zouden nog naar het centrum gaan, dus Nick stapte bij hun in de taxi. De chauffeur keek een beetje vreemd, maar zette ons af en wij op zoek naar een plek voor een lekkere pint. Wat Nick niet wist, was dat het gay-night was. En dat bleek ook wel. Nou zou je verwachten dat wij in Nederland wel wat gewend zijn. Maarja, daar verwacht je het ook. Dit viel compleet verkeerd bij Nick. Nou was het ook heel overdreven. Waar je in Nederland af en toe een travestiet tegenkomt tussen het hetero publiek, was het hier uitsluitend travestieten en homo's. Uiteraard heeft Nick hier niks op tegen, maar hij had er totaal niet op gerekend. En als ze dan tegen je aan gaan lopen dansen omdat je een koker bij je draagt (met posters en foto's die ik van Brian gekregen had) voel je je niet echt op je gemak. De pint gleed verschrikkelijk snel naar binnen en Nick had bijna dezelfde taxi terug naar the Balmoral. Wat een koude douche.

Boarding ticketHet was inmiddels alweer na middernacht en Nick had met Jon afgesproken om vroeg te ontbijten. Ze hebben namelijk nog steeds maar 1 sleutel van het appartement en Kathy moest gewoon vroeg werken en wilde 's avonds na het werk weer terug naar het appartement. Jon en Nick moesten terug naar Lowdham, dus Jon moest ook het appartement uit zodra Kathy naar haar werk ging. 7.30 uur ontbijt dus en 8.15 uur in de auto naar the Midlands. Het was veel drukker dan zaterdag dus de tijd hadden we wel nodig. Rond de middag kwamen we aan in Lowdham. Daar kon Jon even wat zaken regelen en om 13 uur reden we nog even langs Thurgarton voor een pub-meal. Nu werden de Fish & chips geprobeerd en ook deze vielen goed in de smaak. Daarna was het echt tijd voor vertrek. Jon dropte Nick af bij East Midlands airport waar Nick kon gaan inchecken. Hij moest even laten zien dat zijn handbagage in het rekje paste....maar dit was onmogelijk. Nick voorzag al problemen, maar het was rustig bij de balie en het meisje achter de balie was geduldig en behulpzaam. Zij raadde Nick aan de koker met posters in de mouw van zijn jas te doen, twee truien in beide jaszakken en dan zou het lukken. Ze deed zelfs een sticker op de tas dat hij gechecked was zodat er geen problemen bij de gate konden zijn. Wat een geweldige service. En dit was nodig. De gate naast de Amsterdam gate was voor een vlucht naar Lodz, Polen. Ook hier allemaal mensen met veel te veel handbagage. Eén voor één werden ze eruit gepikt en konden ze de tassen leeg maken en spullen achterlaten. De vlucht vertrok een uur later. Bij de Amsterdam vlucht ging het gelukkig een stuk makkelijker. Hij vertrok mooi op tijd en het enige smetje was dat de bus op Schiphol nét 5 minuten weg was. 25 Minuutjes wachten dus, maar om 19.15 uur stapte Nick de Willemskade binnen waar de kadootjes goed ontvangen werden.....

geschreven door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley