×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

4 maart 2011 - 7 maart 2011
Premier League
Arsenal - Sunderland
uitslag: 0-0
toeschouwers: 60.081

 

ticket 300Vrijdag 4 maart 2011
Voor het eerst in de Sunderland historie stond er een trip naar London op het programma (op de Play-off final na uiteraard, maar dat was een dag-trip). Nick probeerde dit zo lang mogelijk uit te stellen (London is veeeel te groot), maar op aandringen van Jonathan (je moet een keer naar the Church) was het nu zo ver. In de party zaten verder: Drew, Frido, Nilis en Sven.

Vrijdagochtend: Zoals inmiddels gebruikelijk, vroeg verzamelen bij de Nachtegaal en vandaar uit de bus naar Schiphol. Deze keer met Easyjet naar London Luton en daar vandaan met de trein naar ons hotel dat op steenworp afstand lag van het metro- en treinstation Kings Cross/St. Pancras. Dit had Jon uitgezocht en was betaalbaar en qua locatie ideaal. Bij aankomst bleek er nog een voordeel. Op val-afstand was een prachtige Irish Pub (O’Neill's). Wij waren er eerder dan Jon (die zou pas einde middag aankomen), dus wij konden alvast inchecken. Daarna een korte snelle pint met wat eten in O’Neills want er stond op de eerste dag al van alles op het programma.

underground map 200Tijd om de metro te ontdekken. Eerst maar eens even die metro-map in je hoofd opslaan. Het ziet er allemaal erg ingewikkeld uit namelijk. Maar zodra je er eenmaal bent valt het allemaal wel mee.  Je moet alleen niet kleurenblind zijn… De eerste stop was halte St. John's Wood (na een overstap uiteraard). Vlakbij deze halte zijn namelijk de Abbey Road Studio's. En die willen we natuurlijk zien. Het was verrassend rustig bij dat station. Zouden we wel goed zitten. We liepen de straat uit en om de hoek moest de studio zijn. Toen we dichterbij kwamen bleek dat wel. Het beroemde zebrapad stond vol met mensen en fotografen. Prachtig, en dat gewoon om een paar standaard witte lijnen op het asfalt waar toevallig een flink aantal jaren geleden vier mensen overheen liepen en ook gefotografeerd werden. Nilis ging helemaal los.

Maar dit was slechts één hoogtepunt. Voor de volgende moesten we weer even de metro in. Halte Wembley Park. Want er was een rondleiding op het "nieuwe" Wembley gereserveerd. De prachtige "road to Wembley" bracht bij Nick weer herinneringen terug van de beroemde 4-4 play-off finale tegen Charlton. Een rood/witte zee van mensen, nu slechts vijf Hollandse blokes. We hadden nog tijd om rond te kijken. De prachtige boog die we al van veraf konden zien en voor de ingang het standbeeld van Bobby Moore. Daarna moesten we ons melden en kon de tour beginnen. Ademloos hoorden we alles aan en genoten van de details. Zo werden we ontvangen in een lounge waar een oude houten balk hing. Dit bleek de originele doellat te zijn uit 1966, het jaar waarin Engeland de enige wereldtitel won. En was het nou een goal of niet? Inmiddels weten we dat de bal van Geoff Hurst via de lat 6 cm voor de doellijn terug het veld in stuiterde, maar toen betekende dat de 3-2 voor Engeland en daarom is het zo'n belangrijk moment geweest. Wow, wat een begin. Hoogtepunt na hoogtepunt volgde en iedereen luisterde belangstellend naar de gids. Een prachtige tour door het stadion, de catacombes, de kleedkamers met de England shirts en eindigen op de beroemde trap met een foto met de FA Cup.

Inmiddels had ik ook al wat berichtjes van Jon gemist, want die was ook aangekomen. We besloten om weer terug te gaan naar het hotel en vandaar uit naar het volgende hoogtepunt. We hadden namelijk gereserveerd bij een curry-restaurant. En daar doe ik de tent zwaar mee té kort. Het was namelijk niet zomaar een curry-restaurant, maar hét favoriete restaurant van Mick Jagger! We hadden vooraf de menukaart al bekeken en de prijzen gezien. Goed, dusdanig hoge bedragen waardoor we normaal gesproken dit soort tenten overslaan, maar misschien toch eens het proberen waard.  De entree  bij de Bombay Brasserie was al geweldig. Dit was een aparte bar, waar eerst wat drinken werd aangeboden en ondertussen werd je tafel gereed gemaakt. Na dit drankje werden we meegenomen het restaurant in. Het tapijt was zo hoogpolig dat je je eigen schoenen niet meer zag, de tafelkleden waren operatie-tafel wit en de kroonluchters waren zo enorm dat ik dacht dat dit alleen in films bestond. Maar we kwamen om te eten. Bijna fluisterend zaten we aan tafel toen mijn telefoon een sms-toon gaf. Het was Mark. Hij had op het allerlaatste moment kaarten voor Arsenal kunnen regelen en nam de volgende ochtend vroeg de trein. Ik smste terug dat ik hem de volgende dag zou bellen omdat we nu wel in een heel chique restaurant zaten en telefoongeluiden niet echt netjes overkwamen. Hierop volgden 14 luide smsjes. In de eerste: "OK", in de tweede "NICK", in de derde "SEE", vierde "YOU", vijfde "TOMORROW", zesde "I" zevende "HOPE" achtste "YOU" negende "WILL" tiende "ENJOY" elfde "YOUR" twaalfde "MEAL" dertiende "GREETINGS" veertiende "MARK". Daarna volgde eerst een amuse en daarna voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en een Irish coffee. En, eerlijk is eerlijk: ik heb nog nooit van mijn leven zo lekker gegeten. Alles was echt helemaal perfect. Wat een beleving. Nilis heeft dit adres gelijk opgeslagen voor het geval hij voor werk weer eens in London moet zijn.

Zaterdag: matchday. We werden rustig wakker. Nilis bleek niet echt goed geslapen te hebben bij het raam waar de hele nacht sirenes loeiden. Toen hij om half negen toevallig uit het raam keek zag hij Nick aan de overkant de Starbucks uitkomen met vier koffie en een thee. Da's nog eens lekker wakker worden. Jon had aangeboden om in de ochtend voor toeristische gids te spelen. In sneltreinvaart zouden we de meest toeristische plekken van London aandoen. Dus na het ontbijt de metro in op weg naar achtereenvolgens: Buckingham Palace, Big Ben, Tower of London en de Tower Bridge. Zo dat was snel wat cultuur naar binnen gooien! Dat is nog eens efficiënt met je tijd omgaan. En we hadden zelfs nog tijd voor een paar pints in de Ierse Pub bij het hotel. Uiteindelijk werd het toch tijd om naar het stadion te gaan.

The Emirates is natuurlijk nog vrij nieuw. Hierdoor goed bereikbaar en je merkt weinig van de drukte. Lekker een burgertje gescoord en ondertussen ook genietend van al die voetbalgekken om je heen. In het stadion was goed te merken waarom Jon dit het mooiste stadion van Engeland vindt. Echt alles is zo goed geregeld. Het uit-vak is ook op een mooie plek. Niet ergens in een uithoek, maar goed zicht op het veld en ruime plekken. We hadden Mark ook gespot en liepen even naar hem en Sam toe. Even bijkletsen. De wedstrijd zelf was precies als we gedacht hadden. Arsenal had de controle en Sunderland gokte op een uitbraak. Arsenal moest wel winnen om nog mee te doen om de titel. Maar dit straalden ze niet echt uit. Ze controleerden wel, maar echt tot het gaatje gingen ze niet. Nicklas Bendtner was het gevaarlijkst voor Arsenal. Vlak voor rust probeerde hij het met een spectaculaire omhaal, maar Simon Mignolet redde fraai. In de tweede helft zette Arsenal een beetje aan en dit leidde tot een voorzet van Wilshere waaruit Chamakh op de lat kopte. Vlak voor tijd kwamen de beste kansen. Eerst was het Sessegnon die Clichy voor schut zette, de bal speelde naar Danny Welbeck die de bal controleerde en in de hoek plaatste waar Szczesny de bal netaan kon corner tikken. Vlak daarna was het een uitbraak van Arsenal waarbij Arshavin om Mignolet heen ging en kon afronden, maar de assistent scheidsrechter had buitenspel gezien. De wedstrijd eindigde dus in 0-0. Voor Sunderland een winstpunt, maar het gefluit van de Arsenal fans was oorverdovend. Zij konden de titel wel vergeten.

Na afloop van de wedstrijd liepen we met Mark en Sam richting een pub vlakbij het stadion. Helaas kwamen we nergens binnen omdat we uit-supporters waren. Dus uiteindelijk doorgelopen naar de metro en richting hotel. De avond was namelijk ook al gepland en tijd om wat om te kleden. Vlakbij het hotel was een zaaltje waar die avond een optreden zou zijn van Detroit Social Club. De zaal genaamd Monto Water Rats zat eigenlijk om de hoek van het hotel. Deze zaal is vooral bekend omdat Bob Dylan daar zijn eerste optreden in de UK gaf (1962). Ook is het de zaal waar het allereerste optreden van the Pogues plaats vond (1982) en waar Oasis hun eerste London-gig gaven (1994). Tegenover de zaal zat een pub, dus ideaal om daar wat te eten. Zo geschiedde. Rond negen uur gingen we de Monto in. Het was erg klein. Uiteindelijk bleken het twee soort grote huiskamers te zijn. De tent was afgeladen en echt prettig stond je niet. Een aantal lads haakten af in de zaal waar de band speelde en taaide af naar het voorste zaaltje waar een DJ loeihard stond te draaien. De band speelde best lekker, maar aangezien alles onbekend was, kwam het niet helemaal goed over. In de zaal liep Jon toevallig tegen de zus aan van Chris Andrews (Nicola) uit Sunderland. Niet te geloven! Aangezien de band Detroit Social Club ook nog eens uit Sunderland kwam, blijkt dus weldegelijk dat toeval bestaat. De meesten waren inmiddels terug naar het hotel, maar Jon, Drew en Nick hielden vol en werden uiteindelijk met de band de tent uitgeveegd. Toch een leuke avond.

underground ticket 200Zondag: Het ontbijt in het hotel beviel niet zo best, dus besloten we om de hoek bij de Subway te gaan ontbijten. Nou kan ik best begrijpen dat het niet leuk is om op zondagochtend te werken, maar om dit zo duidelijk aan je klanten te maken is wel erg overdreven. Een stelletje waardeloze gasten maakten onze broodjes klaar en geïrriteerd zaten we dit op te eten. Want een bodempje hadden we zeker nodig. Om 11 uur moesten we de trein in op weg naar the Church. Jon had het hier al jaren over dat we dit concept ooit eens moesten ondergaan. The Church was voor de derde keer van plek veranderd door klachten van omwonenden. Nu zat het in een soort Paradiso achtige zaal, alleen dan ouder. Jon verwachtte een rij voor de deur, dus we waren vroeg aanwezig. Om 13 uur zou aanvang zijn. Wij vooraan in de rij en gelijk de vraag of we mee wilden doen met de boatrace. Wij hadden geen idee wat het was, dus weigerden. Achteraf een verstandige keuze.

church ticket 200De tent ging open, we kochten wat muntjes (5 pond per munt) en liepen naar binnen. Het was helemaal leeg en koud binnen. Moest dit leuk worden? Dan maar naar de bar, we hadden niet voor niks muntjes. Voor 1 munt kreeg je een plastic rugzak met daarin 3 halve liter blikken bier en ijsblokjes om de boel koud te houden. Wat een idee! Inmiddels werd de muziek harder gezet en er kwamen opvallend veel verklede groepen binnen. Op het balkon dat voor toeschouwers gesloten was stonden drie camera’s die constant het publiek filmden. Op het grote scherm op het podium waren stills van deze opnames te zien met een (veelal) schunnige tekst eronder. Vooral de vrouwen in het publiek waren de klos. Ook Jon, Friet en Nilis kwamen voorbij. Een uur later was de tent afgeladen vol. Hierdoor was het niet meer koud. De muziek werd lekker (veel rock) en de tassen bier bleven komen. Naast muziek was er ook veel entertainment op het podium. Zo was er een spijker-slikker en een striptease. Toen werd de boatrace aangekondigd. Er werd begonnen in de kwart-finale. Twee keer vier mensen in een rijtje achter elkaar. Allemaal een halve liter bier in hun handen. De voorste begon te drinken en als zijn blik leeg was moest hij hem ondersteboven (zodat je kon zien dat hij echt leeg was) op zijn hoofd zetten. Daarna mocht de tweede beginnen met drinken en zo welk team als eerste klaar was. Dat team ging door naar de halve finale en daarna naar de finale. Kortom, blauw. Wij hadden al snel ingezien dat dit niks voor ons was geweest. Alleen Nilis weet hoe hij snel een biertje naar binnen kan gooien. Van al dat bier moet je ook naar de WC. Daar werd je welkom geheten door een enorm grote donkere gastheer. Bij hem kreeg je na het geven van een fooitje een heerlijk geurtje waardoor Friet na 5 bezoeken rook als een complete Pour Vous winkel. Hij had alleen maar een 2 pond munt en kreeg elke keer de volle laag als hij naar de WC ging. Om 17 uur gingen de lichten aan en kwamen de bezems tevoorschijn. Een enorme berg van blikjes was het gevolg.

Wij volgden Jon naar buiten en vanuit het donker liepen we de Londonse middag in. Je ogen moesten eerst een kwartier wennen aan het licht en toen merkten we pas hoe blauw we waren. Jon's vrouwelijke collega uit London (met wie hij had afgesproken in the Church) nam ons op sleeptouw door London. Nou probeer maar eens dronken in London iemand bij te houden die de weg weet. Binnen de kortste tijd was er steeds wel iemand die zoek was. We kwamen op een groot plein waar we op de bovenste verdieping wat konden drinken en later vervolgden we onze weg naar een sportsbar waar we een potje pool speelden met wat Nachos aten. Daar belden we ook Friet's moeder die die dag 25 jaar getrouwd was met Rob. Aangezien ze nooit hun trouwdag vieren, ging Friet ervan uit dat het ook dit jaar niet zou gebeuren en besloot hij om mee te gaan naar London. Daarna eindigden we uiteindelijk in een Happy Days achtige tent (jaren '60 uiterlijk) waar we wat spare-ribs aten. Daar namen we afscheid van Jon's collega en raakten in gesprek met de barman die uit Nederland bleek te komen. Eigenlijk waren we te vol om te eten, maar we hebben wat naar binnen gewerkt en besloten om af te taaien naar de Ierse pub bij het hotel zodat een ieder die naar bed wilde kon afhaken. Dit gebeurde uiteindelijk niet en na een paar Irish Coffees ging ook hier het licht aan en moesten we toch naar het hotel.

Maandag: Dit was de dag van vertrek. Maar niet zonder te shoppen natuurlijk. En we waren in London, dus daar moest genoeg zijn. We namen afscheid van Jon en namen de bus naar een winkelgebied. Daar zou een mega-grote HMV zitten, het walhalla. Helaas was de zaterdag ervoor de laatste verkoopdag geweest en bleven de deuren gesloten. Wij keken nog even verder rond, maar het werd een grote-shop-teleurstelling. En zoveel tijd hadden we ook weer niet, want we moesten terug naar Luton om weer richting Amsterdam te vliegen. Daar kwamen we aan het eind van de middag weer veilig aan. Met de bus naar de Steenfabriek waar San en vader Drew ons op stonden te wachten en we afscheid van elkaar namen. Het einde van een allereerste London trip. Zeker geen tegenvaller, en wellicht komen we hier ooit wel eens terug…

(geschreven door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley