×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

15 december 2012 - 17 december 2012
Premier League
Manchester United - Sunderland
uitslag 3-1 (16' min van Persie 1-0, 19' min Cleverley 2-0, 59' min Rooney 3-0, 72' min Frazier Campbell 3-1)
toeschouwers: 75.582


man u ticket 300Voorpret is altijd een groot onderdeel van de Sunderlandtrips. Zo ook de voorpret voor de trip van december 2012 naar Manchester. Dit begon al ergens in augustus. We waren namelijk al eens eerder in Manchester geweest (april 2006) maar dit was een kort bezoekje (eigenlijk maar 1 avond) en namen we de volgende dag de trein al naar Sunderland voor de volgende wedstrijd. Hierdoor had ik niet echt een gevoel overgehouden dat Manchester leuk was. En door onze goede ervaringen met Beatles tours in Liverpool moest er hier ook best iets mogelijk zijn gezien de muzikale historie van Manchester.

Na menig avondje surfen op het wereld wijde web kwam ik terecht op de site Manchester Music Tours en nam ik contact met ze op over de mogelijkheden. Er waren namelijk "Oasis tours", "Smiths tours", "Joy Division tours" maar wij wilden toch eigenlijk wel alles. We kregen een reactie van Craig Gill (die ook nog eens de drummer van de Inspiral Carpets bleek te zijn) en hij zou een mooie tour in elkaar zetten voor ca. 6 uur zodat we alles konden opsnuiven.

24hr smallDat was een mooi vooruitzicht. Maar ik was me er ook van bewust dat we nog wel wat huiswerk moesten doen. Daarom werden de medereizigers van deze trip: Peur, Frido, Nilis, Tim en Drew op woensdag 12 december bij mij thuis uitgenodigd voor het kijken van de film "24 hour Party people" uit 2003 die over de Madchester Music Scene, Factory Records en eigenaar Tony Wilson gaat. Dit bleek een schot in de roos. Iedereen smulde van deze film en een groot deel ervan zou ook voorbij komen tijdens de Craig Gill tour. Meer daarover in het verdere verslag. Naast het kijken van de film werd er ook nog eens "gepoot" voor de kamerindeling. Uiteindelijk werd het: Kamer 1: Tim, Nick en Peur en op kamer 2: Frido, Nilis en Drew.

We gaan eerst naar zaterdag 15 december 2012. De auto-indeling is hetzelfde als de kamerindeling dus dat is makkelijk. San haalt met Frido Nilis en Drew op en Nienke haalt met Tim Peur en Nick op. Om 8.00 uur staan we op Schiphol. De incheck is al on-line gedaan dus we kunnen door de douane en zo staan we weer een uur te vroeg op het vliegtuig te wachten. Dan maar even de pub in en de eerste pints gaan alweer rond. Om 9.40 uur gaan we zonder vertraging de lucht in. Om een klein kwartiertje later weer te landen op Manchester. Gelijk in de taxi gesprongen en ons af laten zetten bij het hotel van dat weekend: de Stay-inn in Salford. Daar waren we dus ook veel te vroeg, we mochten nog niet de kamers op. Maar ja, we hadden nog meer te doen die dag. Dus na kort overleg mochten we onze tassen achterlaten en later terugkomen om in te checken. Dat maar doen dan en snel naar de Moon under the water pub waar we hadden afgesproken met Mark Isherwood. 008 2012 12 Manchester 150Mark heeft een flink aantal jaren in Nederland gewoond en gewerkt en hem kennen we nog uit de Kleine Beurs, Murphy's Law en de v.v. Hillegom. Vorige keer zijn we ook met hem op stap geweest en nu leek het hem leuk om ons weer te ontmoeten. Destijds had hij een verrassing. Een andere Hillegomse Engelsman Neil was toen ook over gekomen en ook deze keer wist Mark ons te verbazen. Toen we de pub in kwamen zat daar Bart, de eigenaar van Murphy's Law. Hij was dit weekend ook naar Manchester gekomen met Robin, een grote Manchester United fan. Groot was onze verbazing dat Bart vertelde dat hij samen met Robin gewoon bij ons in hetzelfde vliegtuig had gezeten. We hadden niks doorgehad. Ook Jonathan onze Sunderland mate kwam naar de pub en de pints kwamen af en aan. Toch wilden we een beetje op tijd naar het stadion dus tijdig op zoek naar een taxi.

020 2012 12 Manchester 150Eenmaal uit de taxi werden er in twee shifts de nodige burgers en friet naar binnen gewerkt in goed gezelschap van de 'United Trinity' (standbeeld van Best, Law en Charlton). Toen iedereen vol zat begaven we ons naar het uitvak, gelegen tussen de East- en South stand van het imposante stadion. Op de tribune beland kwamen we erachter dat de zitplaatsen niet geschikt waren voor toeschouwers van een gezonde Hollandse omvang en dus konden we niet anders dan de volle 90 minuten blijven staan.

029 2012 12 Manchester 150Trainer Martin O'Neill had ervoor gekozen om een ietwat behoudende tactiek toe te passen, die ervoor zorgde dat we de eerste vijftien minuten prima doorkwamen. Het meeste balbezit was zelfs voor Sunderland, maar na 16 minuten stond het toch ineens 1-0 voor United, toen aanvoerder O'Shea de bal niet goed verwerkte en RVP de bal beheerst in het netje deponeerde. Binnen vijf minuten kregen we na een prachtige United-aanval ook nog de 2-0 te verwerken en een goed resultaat halen leek dan ook na 20 minuten al niet meer mogelijk. Omdat 'our Belgian keeper' Mignolet aardig op dreef was en er nog een aantal ballen naast, over of op de lat verdwenen haalden we de rust met 2-0. De eerste helft analyserend kwam Niels tot de conclusie dat het een sterk staaltje reactievoetbal was waar we naar zaten te kijken. Peur en Tim konden dit alleen maar beamen. Mark en Sam zaten ook in het uitvak en dus konden we wat bijkletsen en was de rust rap voorbij.

026 2012 12 Manchester 150De tweede helft begon met Connor Wickham aan de aftrap voor de geblesseerde Fletcher. Het bracht wat meer kracht en loopvermogen in de aanval en even leek het erop dat we terug zouden komen in de wedstrijd. Er kwamen wat mogelijkheden; Gardner schoot met zijn zwakke linkerbeen te zacht in en een rare dwarrelbal van McClean (draak van een wedstrijd) belandde op de paal. Het kleine beetje druk op de United-verdediging deed bij velen van ons de hoop op minimaal een tegendoelpunt weer opleven. Maar onze landgenoot Van Persie wervelde in de 59e minuut langs twee verdedigers en bood collega Rooney vervolgens een niet te missen kans; 3-0. Wie zou denken dat de Sunderland-fans in 'bag and ash' zouden zitten kwam bedrogen uit. De vanaf de aftrap ingezette liederen over onder meer de United-supporters en de winnende City-goal van Sergio Agüero aan het eind van het vorige seizoen werden nog harder gezongen. Het spoorde 'the Lads' aan om toch voor die eretreffer te blijven gaan. Maar inmiddels deed in het uitvak ook de aanwezigheid van 'Nil-Nilis' de ronde, waardoor een dubbel gevoel niet kon worden onderdrukt. Met het inbrengen van Fraizer Campbell gooide O'Neill er zowaar nog een aanvaller bij en dit resulteerde uiteindelijk in het moment waar we met z’n allen zo lang op hadden gewacht.

037 2012 12 Manchester 150Manchester 15 december 2012, tien voor half vijf locale tijd; Stephane Sessegnon besluit toch nog maar achter het leer aan te rennen, wanneer alles en iedereen de strakke voorzet van Seb Larsson heeft gemist. Hij lepelt de bal richting de tweede paal waar de eerder genoemde Fraizer Campbell de verlosser wordt en het uitvak doet trillen op zijn grondvesten, met één man als kolkend middelpunt. Reizen naar Sunderland, Liverpool, London, Amsterdam en Mönchengladbach had hij ondernomen. 611 minuten aan reactievoetbal had hij aanschouwd. Scheldkanonnades had hij moeten ondergaan en zelfs een rood-witte sjaal had hij aangeschaft. Net op het moment dat hij openlijk begint te twijfelen of het heuglijke feit zich überhaupt nog gaat voordoen wordt onze Nilis bedolven onder een uitzinnige rood-witte menigte van bekende en onbekende Sunderland-fans die het doelpunt viert als ware het de winnende in een WK-finale. Al bijna niet meer verwacht, en toch nog gekomen! Als de kruitdampen zijn opgetrokken staat het 3-1 en is de wedstrijd vijf minuten verder…

Het vervolg van de wedstrijd deed hierna niet meer ter zake. Dat er met een beetje meer geluk (en het benutten van de kleine kansen die we nog krijgen) ook zomaar een zinderende slotfase in had gezeten deerde bij het verlaten van het stadion eigenlijk niemand.

Na afloop verzamelden we weer bij het standbeeld. En net als in Liverpool kwam toen het lastigste stuk. Lopen, lopen en lopen. Net als Anfield ligt Old Trafford een enorm eind uit het centrum. En als er 75.582 mensen tegelijk uit een stadion komen heeft een taxi geen zin. De pubs in de omgeving zijn afgeladen en daar kom je als uit-supporter ook niet in. Gewoon lopen dus. Een klein uurtje verder vonden we een kroeg onder een brug. 052 2012 12 Manchester 150Daar maar eens naar binnen. Het bleek best een aardige tent met in ieder geval lekker bier. We hadden ook binnen korte tijd een mooie lange tafel dus we zaten prima. Maar we moesten ook nog inchecken in het hotel, en we moesten nog wat eten. Allemaal niet belangrijk volgens Ishy. Dus nog maar een paar pints. Een aantal Dutch Mackems kozen eieren voor hun geld en gingen op zoek naar een take-away. Uiteindelijk liepen we rond 21.00 uur richting het hotel om in te checken. Ishy en Martin mee, want we zouden daarna terug naar de stad gaan. Het inchecken lukte gelukkig en de tassen konden naar de kamers. Daarna terug naar buiten. Maar eerlijk gezegd hadden we geen zin meer in een eind lopen. Dus op zoek naar de eerste de beste pub. Dit bleek de Kings Arms te zijn. Het was lekker rustig en ook niet geheel onbelangrijk ze hadden heerlijke ale op de tap. 061 2012 12 Manchester 150Dit bleek een eigen ale te zijn van de band Elbow. De pub zag er trouwens sowieso artistiek uit en ook het pluimage dat er rond liep. De muziek was ook lekker al viel ons wel op dat regelmatig the Housemartins voorbij kwamen (wel verschillende nummers trouwens). Maar ook een uit volle borst meegezongen "I am the resurrection" van the Stone Roses.  Uiteindelijk was het tijd om het hotel weer op te zoeken. We liepen door de gang van de pub en hoorden ineens van boven live muziek komen. Zullen we nog effe? Nee, de pijp was leeg. Martin en Ishy hielpen nog even een auto uitparkeren (BAAAAAM) en wij terug naar het hotel voor een nachtje slapen.

Zondag 16 december
069 2012 12 Manchester 150Opnieuw een dag van hoogtepunten. Vandaag stond namelijk de Craig Gill Music Tour op het programma. Om 10.00 uur stond Craig in het hotel om ons op te pikken. Wij stapten bij hem in een mooie 8-seater en reden naar de eerste stop. Dat was Peter Street. Daar staat namelijk de beroemde Free Trade Hall. Beroemd vanwege de "Judas" shout tegen Bob Dylan toen hij daar elektrische gitaren gebruikte. Maar voor ons veel interessanter omdat daar de film 24 hour Party People begon. In 1976 speelden namelijk the Sex Pistols in een matig gevulde "Lesser Hall". 075 2012 12 Manchester 150Inmiddels zijn er nu duizenden mensen die zeggen dat ze daar op dat moment waren, maar in werkelijkheid waren het er maar ca. 40. Waaronder Morrissey, een aantal jongens die later the Buzzcocks zouden formeren en een aantal jongens die later Joy Division zouden beginnen. Zes weken later waren the Pistols opnieuw in de Lesser Hall. Nu wat beter gevuld en daar was ook ene Tony Wilson aanwezig. Hij was verslaggever voor Granada Television, maar hier zag hij dat hij verder wilde in de muziek. Hij werd eerst manager van diverse bands (waaronder Joy Division) en formeerde in 1978 het platenlabel Factory Records wat van groot belang is geweest voor de Manchester Music Scene. Namen die hier onder contract stonden waren o.a. Joy Division, New Order, Happy Mondays, James, OMD.

De volgende stop was Manchester Central Station. Dit was ooit een treinstation maar is later omgebouwd tot een conferentie hall. In 1986 huurde Factory Records de zaal af voor een festival. Namen als the Smiths en New Order stonden daar. Het evenement kreeg het catalogus nummer FAC 151.

082 2012 12 Manchester 150Daarna gingen we door naar Little Peter Street. Daar stopten we bij de plek waar "the Boardwalk" had gestaan. Dit was een kleine club met live muziek, maar ook met kelders waar oefenruimtes voor bandjes waren. De club opende in 1986 en op de openingsavond speelden the Stone Roses, the Charlatans en James in de club. Het was volgens Craig ook de club waar Oasis haar eerste optreden had. Ook vertelde hij dat de naam Oasis komt van een Inspiral Carpets tour poster. Liam Gallagher zag namelijk als een van de plekken waar the Carpets speelden Oasis Leisure Centre staan en vond de naam Oasis een goede bandnaam. Noel Gallagher was trouwens roadie bij de Inspiral Carpets. Tegenover the Boardwalk zat een gebouw dat ook onze aandacht trok. Dit was "the Loft" en eigenaar van dit gebouw was Tony Wilson. Hij had grote plannen met dit gebouw om het in te richten als appartementen. Dit is niet gelukt en bleek een te duur project.

100 2012 12 Manchester 150Op weg naar de Haçienda. Ook een legendarische plek. Deze club werd gestart op 21 mei 1982 met Tony Wilson en New Order als directie. De club kreeg het nummer FAC 51 mee en werd gebruikt als nachtclub en live muziek zaal. Uiteraard speelden locale helden the Smiths daar maar het was ook de eerste plek in Engeland waar op 27 januari 1984 Madonna haar debuut maakte. Het was toch meer een zaal voor de happy few. Een kleine groep kunstenaars en comedians waren regelmatige bezoekers. Op een gegeven moment was er zelfs een kapsalon in de Haçienda. De club werd pas echt groot in 1988 toen de Acid House en Rave in opkomst was. 102 2012 12 Manchester 150De Haçienda had een DJ (Jon DaSilva) die dit allemaal goed aanvoelde en de tent was al snel elke avond afgeladen vol. Helaas bracht dit ook problemen met zich mee en in 1989 was er een eerste ecstasy dode te betreuren. Hierdoor kwam de club in een kwaad daglicht en moesten ze tijdelijk dicht om een nieuw veiligheidsplan te maken. Maar dit hielp niet en na enkele schiet incidenten moest de Haçienda uiteindelijk definitief dicht in 1997. Inmiddels zijn het appartementen maar veel herinnert aan de tijd van de club. Zelfs de palen in de parkeergarage hebben de oude geel/zwarte kleuren gekregen.

127 2012 12 Manchester 150Daarna stopten we op Charles Street. Daar zat FAC 251 oftewel het hoofdgebouw van Factory Records. In dit gebouw was de bijeenkomst met de beroemde Happy Mondays tape zoals te zien is in de film. The Happy Mondays was één van de troeven van Factory Records. Zij kregen een enorm budget om een nieuwe plaat op te nemen en ze kozen om dit te doen op Barbados. De band kwam terug met de tape en zanger Shaun Ryder wilde de tape alleen geven als Tony Wilson nog meer geld neertelde (al het geld was opgegaan aan drugs). joydivision smallNadat Wilson dit gedaan had (na zelfs een schietpartij in een pub waar we ook nog een korte stop maakten) bleek dat de tape instrumentaal was omdat Ryder niet in staat was om teksten te schrijven. Het album Yes Please! kwam toch in 1992 uit (FAC 420) maar het zette het faillissement van Factory Records in gang.

De volgende stop was the Epping Walk Bridge. Deze brug werd wereldberoemd door een zwart-witte Kevin Cummings foto van de band Joy Division. 137 2012 12 Manchester 150Deze foto werd gebruikt als albumhoes voor een “best of” album uit 1979. Uiteraard poseerden wij hier ook voor ons eigen Dutch Mackems album. We werden door Craig neergezet zodat de foto enige gelijkenis zou vertonen. De sneeuw moet je er alleen bij denken.

Hierna was the Salford Lads Club aan de beurt. Hier kregen we een uitgebreide rondleiding. 153 2012 12 Manchester 150Deze boys club in een arm gedeelte van de stad was bedoeld als toevlucht oord voor jeugd die de verkeerde kant op dreigde te gaan. Hier konden ze sporten, muziek maken en samen komen. Dit alles onder leiding van jongerenwerkers. Maar de club werd beroemder door de albumhoes van the Queen is dead van the Smiths. Op de achterkant van de hoes poseren de bandleden voor the Salford Lads Club. 155 2012 12 Manchester 150Ook werden de videoclips van "Stop me if you think you've heard this one before", "There is a light that never goes out" maar ook the Dream Academy's song "Life in a Northern town" rondom deze club opgenomen. Het is inmiddels een echt Smiths walhalla. Fans van over de hele wereld komen deze club bezoeken en er is een aparte Smiths kamer ingericht met memorabilia. En dit terwijl the Smiths er verder niks mee te maken hadden. Het was gewoon toeval dat zij deze plek kozen voor een foto. Wij waren ons bewust van deze historie maar tijdens de rondleiding kwam ons ook nog een ander historisch feit ter ore. Graham Nash bleek namelijk een oud-lid van deze club te zijn en hij repeteerde met zijn toenmalige band the Hollies in de theaterzaal. 200 2012 12 Manchester 150Er hingen meerdere foto's van zomerkampen waarop een jonge Graham Nash te zien was.

Nog meer Smiths stond op het programma want hierna stopten we bij the Iron Bridge. Deze brug was de inspiratie voor the Smiths song "Still ill". Daarin zingt Morrissey "Under the iron bridge we kissed" en dat betrof dus deze brug.

De laatste stop die we maakten was op Southern Cemetery. Ook dit komt voor in een Smiths songtekst. In het nummer Cemetry (inderdaad verkeerd gespeld door Morrissey) Gates heeft hij het over het rondhangen op Southern Cemetery en het lezen van de teksten op de graven. 232 2012 12 Manchester 150Maar voor ons was deze plek een mooie afsluiting omdat hier het graf was van Tony Wilson. Door de film en door de plekken waar wij vandaag allemaal geweest waren hebben wij enorm veel bewondering gekregen voor deze man en dat kon nu mooi afgesloten worden. Goed, sir Matt Busby ligt er ook begraven, maar voor ons had het graf van Tony Wilson vandaag veel meer waarde. R.I.P. Tony.

We keerden weer terug naar het centrum en liepen nog een stukje over de Manchester walk of fame waar tegels liggen van the Stone Roses, the Buzzcocks maar uiteraard ook the Inspiral Carpets. Craig dropte ons nog even bij een platenwinkel. Maar we hadden veel te weinig tijd om hier goed rond te struinen. Toch heb ik nog een paar aanwinsten geboekt, maar het was maar heel kort. 246 2012 12 Manchester 150Tijdens de rit terug naar het centrum vroeg Craig wat we de dag ervoor hadden gedaan behalve de wedstrijd. Wij vertelden dat we in een leuke pub hadden gezeten met het Elbow bier. Hij vroeg naar de naam van de pub waarop wij zeiden dat dit the Kings Arms was. Hij was uitermate verrast. "Jullie zijn echte kenners" zei hij. Wij voelden ons enorm vereerd maar hadden geen idee waarom. Totdat Craig vertelde dat sinds een paar maanden Housemartins/Beautiful South zanger Paul Heaton de pub had overgenomen en deze wilde transformeren naar een echte muziek pub. Ook vertelde Craig dat Heaton regelmatig zelf op de bovenverdieping live muziek maakt. Shiiiiiiiit, als we dat geweten hadden. Het verklaarde wel de Housemartins songs die in de avond voorbij kwamen... Voor een uitgebreide fotocollectie van de musictour klik in het blokkenschema hiernaast bij related articles op photos en zie een grotere collectie.

256 2012 12 Manchester 150De volgende afspraak stond om 16.00 gepland in Oldham. Hier wisten de andere Lads nog niks van en dit had ik als ultieme verrassing geregeld. We werden door Craig afgezet bij Stonerig Raceway. Een grote loods met daarin acht verschillende Scalextric Racebanen. Allemaal prachtig opgebouwd met bergen, tribunes verlichting etc. We keken onze ogen uit en ja we mochten er ook echt mee spelen. Er was speciaal voor ons een soort toernooi georganiseerd. 257 2012 12 Manchester 150We mochten de banen allemaal uit proberen en uiteindelijk werd er op twee banen gestreden. Hierdoor kwam er een soort poulesysteem en de nummers 1 en 2 uit de poules gingen door naar de finale samen met de derde beste tijd. Zo stonden Drew, Nick en Frido in de finale en dit werd ook de einduitslag. Drew mag zich kronen tot beste racebaan-racer van ons allemaal.

Craig kwam ons weer ophalen en zette ons af bij het hotel. De gekochte platen, de trofee van Drew en de gekochte boeken van Craig moesten even naar de kamers gebracht. We bedankten Craig voor een fantastische dag. We hebben veel gezien en geleerd. Manchester is toch wel een stad met een bijzondere muziek geschiedenis. En wij zijn weer wat wijzer. Hierna moesten we echt wat eten en uiteindelijk belandden we in the Black Lion. Een prachtig oude pub met vooral een jukebox die ernaar vroeg om gevuld te worden. En dat hebben we gedaan. De Kittie werd geplunderd en om de beurt mochten we wat muziek intikken. Maar het was tenslotte zondagavond dus om 23.00 uur ging de tent echt dicht en wij terug naar het hotel. Om voldaan in slaap te vallen.

Maandag 17 december
Dag van de terugreis. Echt veel tijd hadden we niet. We moesten om 13.55 uur weer vliegen dus toch rond 12.30 uur op het vliegveld zijn. Daarom deden we lekker rustig aan. Nog ff een laatste pint op het vliegveld en daarna op huis aan. Een prachtig weekend was het weer die we in ons geheugen kunnen bijschrijven.

(geschreven door Nick, wedstrijdverslag door Tim)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley