×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

1 maart 2014 - 3 maart 2014
Capital One League Cup final
Manchester City - Sunderland
uitslag: 3-1 (10' min Fabio Borini 1-0, 55' min Yaya Touré 1-1, 56' min Nasri 2-1, 90' min Navas 3-1)
toeschouwers: 84.697

 

wembley ticket 300Woensdagavond 22 januari 2014. We zijn net een weekje terug na een Sunderland trip uit bij Fulham als the Lads in de halve finale van de Capital One League Cup het grote Manchester United verslaat na strafschoppen. The Lads mogen naar Wembley voor een cup final. Voor het eerst in 22 jaar. Dat is natuurlijk wel een unieke gebeurtenis die niet zomaar voorbij mag gaan. Dus hoewel de kosten van de vorige trip nog niet terug verdiend waren met een paar maanden werken, zou ik kost wat het kost toch alles proberen om aan tickets te komen voor deze finale. Maar de kans zal wel heel klein zijn. Er waren zo'n 40.000 tickets beschikbaar en er zijn al zo'n 32.000 seizoenkaarthouders die uiteraard allemaal al gaan. Probeer er dan maar eens tussen te komen. Maar zoals Cruijff altijd zegt: "als je niet schiet kun je ook niet scoren" dus alle contacten die ik maar kon bedenken heb ik aangeboord en stap voor stap kwam ik elke keer een stuk verder. De eerste kaart was snel voor elkaar, maar in je eentje gaan is leuk, maar met een groepje is nog leuker. Dus de andere lijntjes ook open houden. Tot op 6 februari het verlossende bericht kwam dat ik nog eens drie tickets had kunnen bemachtigen voor de finale. Wat een geweldig nieuws. Uiteraard eerst de Lads uit de laatste trip ingelicht. Frido wilde graag mee, net als Tim. Voor Peur en Nilis kwam het wat lastiger uit dus hield ik nog één ticket over. De gelukkige vierde persoon was Sven die de uitnodiging graag accepteerde en zo kon de voorbereiding gaan beginnen.

Alle opties zijn over de mail gegaan. Vliegen, met de auto en de boot, met de trein en de boot, vliegen en dezelfde dag weer terug maar na het wegstrepen van alle voor- en nadelen kwam het volgende schema uit de bus:

- zaterdagmiddag 15.00 vertrek vanuit Hillegom naar Schiphol, aankomst Gatwick 17.00 uur
- 2x hotelovernachting in Blackheath net ten zuiden van London
- maandagmiddag 14.00 vertrek vanaf Gatwick terug naar Schiphol

Ook dat was allemaal snel geregeld nu wachten tot het 1 maart zou worden.

En dat ging weer verschrikkelijk snel. Zaterdagmiddag 1 maart stonden Lenneke en ik bij Sven op de stoep. Nienke en Tim zouden Frido ophalen en we zouden elkaar ontmoeten op Schiphol. Op een belachelijk lege luchthaven verliep alles zeer voorspoedig zodat er zelfs nog tijd was voor een pint op Schiphol en daarna het vliegtuig in. Een korte vlucht later stapten we op Gatwick in de trein naar London Bridge waar we overstapten op een boemeltje naar Blackheath. Daar om 18.00 uur aangekomen tussen een buslading schreeuwende vrouwen uit Wales inchecken in het 001 Table bookedClarendon Hotel en snel naar O'Neill's Irish Pub op loopafstand van het hotel waar ik een tafel had gereserveerd om nog wat te eten en te drinken. De tent zat aardig vol, en we moesten wel wat zoeken, maar uiteindelijk zagen we een tafel met een A4-tje erop: "this table is reserved for Nick from 8.00 PM". Dus de tafel was ook geregeld. Eerst een lekkere pint en daarna 4 Ultimate Burgers. En die waren zeker Ultimate. Tim probeerde het nog op de McDonalds manier, maar er zat niks anders op dan toch mes en vork te hanteren. Heerlijk. De pints rolden ook lekker door maar om ongeveer 23.00 uur besloten we om toch het hotel op te zoeken. De volgende ochtend was het namelijk weer vroeg dag.

Zondag 2 maart: Matchday. Om 08.40 uur moesten we de trein hebben op Blackheath om via London Bridge over te stappen op de tube naar Wembley Park. Vanaf 10.00 uur was er aan de overkant van Wembley namelijk een Indier geopend die de tent open had gesteld voor Sunderland fans. Dit alles door toedoen van Tony die een tijd op Wembley gewerkt heeft. Daar zouden we ook de andere Lads uit Sunderland (of inmiddels verhuisd) ontmoeten zoals Jonathan, Pottsy, Chris, David, Roger, Steve etc. Ze waren er allemaal. Dit wil je natuurlijk niet missen. Zelfs Brian en Eileen kwamen binnen vallen. De tent liep steeds voller, maar de Engelse bierkranen lopen niet zo hard. Dus het was flink aanpoten voor de barstaff. Flink wat pints later kozen we ervoor om een burger te scoren en naar het stadion te gaan. We wilden toch flink wat sfeer proeven. De burger was van de slechtste kwaliteit ooit, maar wel broodnodig. 019 Wembley way afternoonDaarna de brug op en daar scheidden onze wegen. Frido, Tim en Sven zaten namelijk in een ander vak dan ik. 75 minuten voor kick-off zat ik op mijn stoeltje en ik was zeker niet de eerste. Het Sunderland vak was al aardig aan het vollopen terwijl de Man City kant nog helemaal leeg was. Mooi om al die gezichten te zien. Varierend van oude mannetjes die trots naar binnen liepen tot vaders met kleine kinderen die hun ogen uitkeken. Maar allemaal met een smile van oor tot oor dat ze dit mochten meemaken. De pre-match entertainment startte snel. Hoogtepunten op de schermen, gevolgd door het warmlopen en de FA-cup legends uit 1973 die een ereronde maakten. Daarna de opbouw met het presenteren van de Cup, het vuurwerk en het "God save the Queen" en daarna kon de wedstrijd beginnen.

031 Warm upThe Lads begonnen goed. Geen blinde paniek, het balletje ging rustig rond en er was flink wat balbezit. In de 10e minuut kwam er een lange bal van achteruit van Adam Johnson kwam terecht bij Borini die Kompany te kijk zette en daarna prachtig afrondde langs Pantilimon. De Sunderland kant van Wembley ontplofte. Niet te geloven, 1-0 voor in de League Cup final. Het ongeloof op de gezichten van de fans, prachtig. De Poznan werd ingezet, maar het was nog vroeg. Daarna nam City de controle over, maar het leidde niet echt tot grote kansen. De grootste was eigenlijk een corner die door Borini over de eigen goal werd gekopt. Het was Sunderland die de grootste kans van de eerste helft kreeg. Het was opnieuw Borini die ontsnapte na een pass van Larsson en op de goal afging, maar deze keer was Komany op tijd met een last minute sliding. Uiteindelijk gingen we de rust in met een 1-0 voorsprong. En in de rust kwam het besef pas echt. Zouden we kunnen winnen? Vanaf dat moment zat ik te trillen op mijn stoeltje. Ik kon niet meer stoppen, het ging gewoon vanzelf.

045 Half timeDe tweede helft ging van start en Sunderland ging gewoon door. Ki probeerde het met een afstandschot die Pantilimon over het doel kon werken. Manchester City moest het echt van een moment hebben. Helaas kwam dat moment sneller dan gedacht. En dan niet één keer, maar twee keer. In de 55e minuut kreeg Yaya Touré de bal buiten de zestien en ik weet nog steeds niet of het bewust was, maar de bal belandde met een boog in de kruising. En 105 secondes later was het Nasri die een bal buiten de 16 van zijn schoen liet vertrekken en deze ook snoeihard onhoudbaar in de hoek plaatste. Pfff zo was het ineens 2-1. Maar in plaats van bij de pakken neerzitten stonden alle Sunderland fans op en schreeuwden de spelers toe. De spelers reageerden hierop en Sunderland hield het meeste balbezit. Er volgde een serie van corners maar de goal wilde niet vallen. Tot de 90e minuut. Sunderland leed balverlies op de helft van City en bijna iedereen stond voorin. City counterde en invaller Navas scoorde de 3-1. Het was gebeurd maar de Lads hadden gestreden voor wat ze waard waren. Het laatste fluitsignaal ging en sommige Lads stortten neer op het veld. Maar het publiek bleef fantastisch en klapten de handen stuk voor de helden van de dag. De spelers van Sunderland. Die hadden alles gegeven, maar het zat er helaas niet in. Iedereen bleef op de tribune om ook nog voor de spelers te klappen bij het ophalen van de runner-up medaille. En het "things can only get better" klonk vanuit het publiek. Er was zelfs applaus voor City die de beker in ontvangst nam (ja, zelfs daar werd beleefd op gewacht) en daarna was het weer in de richting van Moore Spice (1966) waar we weer hadden afgesproken. De tent was opnieuw afgeladen. Iedereen viel elkaar in de armen en iedereen was vooral trots. Met opgeheven hoofd konden we terugkijken op een finale League Cup tegen een ploeg met een totaal salarisbudget dat wel 20x zo groot is dan dat van Sunderland. Aangezien de treinen/metro's bomvol zouden zitten besloten we om nog een paar pints te nemen en na 1,5 uur toch maar de metro op te zoeken en weer terug te gaan via London Bridge naar Blackheath voor wat eten en nog wat te drinken.

In Blackheath stapten we eerst the Railway binnen. De pub naast het station. Het zag er lekker rustig uit en er was een mooi tafeltje vrij. Helaas was er een jazz-band instrumentaal aan het spelen en VEEL TE HARD. Na één pint gelijk vertrokken dus. Richting O'Neills maar weer. Net voorbij O'Neills zat een eet-tentje Giraffe. Dat zag er leuk uit, dus eerst daar maar binnen stappen. We namen allemaal de BBQ Chicken & Smoked Cheddar Quesadilla die niet te versmaden was. De dame die ons van het eten en drinken voorzag had een goede manier van verkopen want ze verkocht er nog wat uitenringen en frieten bij die ook niet te versmaden waren. Daarna toch nog een afzakkertje in O'Neills en toen was de Kittie echt helemaal leeg dus terug naar het hotel voor een koffie en Match of the Day. Maar de dag had er zo ingehakt dat niemand het eind van Match of the Day haalde en het was Frido die uiteindelijk als laatste de rode knop van de tv indrukte.

Maandag 3 maart. Het was de bedoeling om lekker te blijven liggen, maar daar zijn wij de mensen niet naar. Dus voor 9 uur zaten we al aan het ontbijt en daar besloten we nog een lekker stuk te wandelen. Het weer zag er prima uit en het stadion van Charlton Athletic bleek op een klein half uurtje loopafstand te liggen. Dus wij die kant op. Een heerlijke wandeling. The Valley zoals het stadion heet deed haar naam eer aan. 054 ValleyWe moesten een flink stuk afdalen om bij het stadion te komen. Daar kwamen we de groundsman tegen die ons met trots meenam het stadion in. Hij excuseerde zich wel voor de slechte staat van het veld. De regen die ze in Engeland de afgelopen maanden hebben gekregen was niet aan the Valley voorbij gegaan. En door die lage ligging kreeg het veld uiteraard nog meer te verduren. Maar wel weer mooi om te zien. Daarna weer terug naar het hotel om de tassen op te pikken en dan in de trein terug naar Gatwick. Alles verliep op schema en mooi op tijd kwamen we aan. De vlucht was weer prima en om 16.30 uur liepen we de vertrekhal (ja vertrekhal) uit waar we afgesproken hadden met Ralph die ons bij de kiss-and-ride strook oppikte.

Iedereen die weer iets voor ons betekende tijdens deze trip bedankt. Het was weer onvergetelijk. Maar ik ben vooral trots op alle supporters. Zij maakten er een groot feest van en lieten zien dat je met opgeheven hoofd kunt verliezen en toch respect tonen naar je eigen team maar ook naar de tegenstander. I am proud to be a Dutch Mackem!

(geschreven door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley