×

Error

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "Sunderland" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

25 mei 1998
Division 1 play-off final
Charlton Athletic - Sunderland
uitslag 4-4 (23' min Mendonca 1-0, 50' min Niall Quinn 1-1, 58' min Kevin Phillips 1-2, 71' min Mendonca 2-2, 73' min Niall Quinn 2-3, 85' min Rufus 3-3, 99' min Nicky Summerbee 3-4, 103' min Mendonca 4-4)
toeschouwers: 77.739

 

wembley ticket 300Seizoen 1997-1998, het eerste jaar voor Sunderland in het gloednieuwe Stadium of Light moet een topjaar worden. Eigenlijk MOET er gelijk weer gepromoveerd worden naar de Premier League. De club draait goed mee in de top, maar directe promotie zit er net niet in. Dan maar via de play-offs. In de halve finale is het Sheffield United. Uit wordt er met 2-1 verloren en dit moet goed gemaakt worden in het eigen Stadium of Light. Dit lukt door een glorieuze 2-0 overwinning en fantastisch keeperswerk van clown Lionel Perez, maar Sunderland mag naar Wembley. In de andere halve finale wint Charlton met 2 keer 1-0 van Ipswich waardoor de Londenaren de tegenstander worden.
(note bij onderstaand verhaal: dit is allemaal nog voor het "mobiele telefoon tijdperk". Goed, Jon had er wel eentje, maar het was meet uitzondering dan regel.)

Maandag 18 mei: Ik bellen naar een kennis op de ticket office. “No problem Nick, I’ll get you three tickets. All you have to do is call me this Wednesday when the pre-sale starts”. Geen probleem dus, de vliegtickets kunnen geboekt.

Woensdag 20 mei, 11:00 uur: Bellen met de ticket office.....in gesprek. Dat zat er wel in natuurlijk, ik ben niet de enige. Blijven bellen dan maar en hopen dat je er doorheen komt. Inmiddels twee uur later en nog steeds in gesprek. Dan maar een andere kennis opbellen in Sunderland. “No, you’re right. They switched off their phones. There are about 40.000 people in front of the ticket office, so they cancelled the sales by phone.” Shit, lichte paniek, de vlucht is al geboekt, hij zal me toch niet vergeten zijn? Blijven bellen dan maar en hopen dat ze de stekker er weer een keer inprikken.

Donderdag 21 mei: bellen, bellen, bellen…..in gesprek.

Vrijdag 22 mei: Bellen…en…hij gaat over. “Jonathan?, no he’s got a day off. It’s been so busy the last two days. No, everything is sold out. You’ve already booked your flight? Well, all I can do is leave a message at his desk, but I’m not too sure if he will be in before Tuesday. Yes, I know the game is this Monday, but this is all I can do at the moment.” Shit, wat nu? Het bevrijdende telefoontje komt rond de middag. “Hi Nick, don’t panic, I’ve got your tickets.” Phew! Maar hoe kan ik die krijgen voor a.s. maandag? “Just call me on my mobile (hij gaf mij toen pas zijn mobiele nummer) when you’re outside Wembley and we’ll meet”. Goed plan, toch nog gelukt. Hoe zag Jonathan er ook alweer uit? Oh ja, kort rood haar en een bril.

Maandag 25 mei, de grote dag. Met twee zwagers naar Rotterdam airport. Wel vreemd, zo zonder bagage, alleen een fotocamera. Hup, inchecken en een bakkie doen. Komt de mevrouw van de incheck achter ons aangerent…..”meneer, u heeft uw camera laten liggen”. Sjonge jonge, alleen een camera bij je en 'm dan nog ergens laten liggen. We kwamen aan in London en namen de metro naar Wembley. Dit duurde 20 minuten langer dan de vlucht vanuit Amsterdam. Hoe dichter we bij Wembley kwamen, hoe meer Charlton supporters er in stapten en hier en daar een verdwaalde Mackem. Eindelijk Wembley. Sjezzus wat druk, eerst maar een rustig plekje opzoeken om Jonathan te bellen. Daar over de brug was het rustiger, bellen: “This mobile is switched off, please try later”…..nee he! Nog een keer proberen: “This mobile is switched off, please try later”. Het zal toch niet waar zijn hé. “Hier Nick, eerst een biertje” van m’n zwager. En het werkt, ik kalmeer een beetje. “Dan kijken we hier toch in een pub”, ja, maar da’s niet de bedoeling, ik ga weer bellen: “Hi Nick, I’m in the train to Wembley at the moment. Tell me where you are and I’ll be there in 20 minutes”. Phew, hoe zag Jonathan er ook alweer uit, kort rood haar en een bril. Het werd drukker en drukker, en wij maar zoeken. Plotseling een klap op m’n schouder: “Hi Nick, are you nervous? Jonathan, met…..lenzen en een grote hoed op. Ooit wel eens een gozer gezoend? Ik wel! 02 TowersJonathan had twee goedkope tickets met “restricted view” (in de buurt van een pilaar) en één dure, naast hem en vlakbij de trap waar de trophy opgehaald wordt. Mijn zwagers gingen bij elkaar en de pilaar en ik ging naast Jonathan aan de lange zijde. Nu kon het echt beginnen. Wembley was prachtig en de road to Wembley bezorgde mij kippevel. Nu waren het wel allemaal Sunderland supporters om me heen. In het stadion bleek waarom: 45.000 van Sunderland en 45.000 van Charlton en alles rood-wit! Prachtig. Uiteraard uit volle borst “God save the Queen” meegezongen en de wedstrijd ging van start.

07 FireworksDe wedstrijd staat nog steeds bekend als één van de mooiste ooit op Wembley. Toch was de eerste helft helemaal niet zo spectaculair. Sunderland was de betere, maar het verdedigen van Charlton was erg goed waardoor er geen echte kans was. Die kwam er wel in de 23e minuut voor uitgerekend Clive Mendonca. Hij was in z’n jeugd een Sunderland supporter, maar scoorde nu de 1-0 voor Charlton ! Het zal toch geen drama wedstrijd worden ? Sunderland reageerde goed op de 1-0 achterstand. Er kwamen kansen voor o.a. Niall Quinn, maar de ruststand bleef 1-0 voor Charlton.

Rust, tijd voor een plaspauze. Sjezzis wat een rij. Toch maar aangesloten. Ik raakte in gesprek met een Mackem en vertelde trots dat ik uit Nederland kwam en om 9:00 uur van huis vertokken was. “Wow, a Dutch Sunderland supporter, you left about 9, we left about 6:30!” Daar had ik niet over nagedacht. De afstand Sunderland-London is qua reistijd gewoon langer dan Amsterdam-London. Ik had dus eigenlijk een thuiswedstrijd! 12 minuten later nog geen pot/urinoir/muur te zien, dus dan maar met volle blaas terug naar de zitplaats.

En terecht! Na drie minuten in de tweede helft lag de 1-1 erin. Het was Summerbee met een corner en the mighty Quinn kopte de gelijkmaker in de goal. Geweldig. We zijn terug. Inmiddels begon het flink kansen te regenen. Om en om waren Sunderland en Charlton aan de beurt. Toch was het Sunderland die de 2-1 maakte. Lee Clark passte de bal naar SuperKev die alleen op Ilic afging. En in de toenmalige vorm van SuperKev kon je dat karweitje wel aan hem overlaten. Een explosie in het Sunderland-kamp. De voorsprong was er. “We’re on our way, we’re on our way”. Het was niet alleen een voorsprong, maar SuperKev verbrak hiermee ook het “post-war” record van Brian Clough door z’n 35e goal van het seizoen erin te schoppen. De wedstrijd was nog zeker niet afgelopen. Charlton was weer aan de beurt. Opnieuw was het Clive Mendonca die de bal langs Lionel Perez in het doel schoot. En zo was het weer gelijk. Waar zou dit eindigen? Voorlopig nog niet. We schrijven de 79e minuut. Opnieuw Lee Clark met een voorzet, nu vanaf de rechterkant. 10 Goal 2 3Quinny neemt de bal aan op z’n borst en tikt ‘m keurig langs Ilic in het net. Yes, 3-2 met nog 11 minuten te gaan, nu volhouden en de gezichten van de Sunderland-fans waren fantastisch! Phillips zat er helemaal doorheen en werd gewisseld voor Danny Dichio. Hij had de wedstrijd kunnen beslissen op 6 minuten voor het einde. Maar in plaats van te koppen wilde hij de bal schieten waardoor het een slappe inzet werd en Ilic kon redden. En scoor jij niet, dan doen zij het wel. Clown Perez had zijn gebruikelijke fout nog niet gemaakt. Hij kwam ver uit zijn doel om een bal corner te werken, maar de Charlton speler kon ‘m nog voor de achterlijn voorgeven waarna Rufus de bal eenvoudig in het lege doel kon knikken. Niet te geloven 3-3 en verlengen!

Ook in de verlenging was Sunderland de betere (nee, ik heb geen rood-witte bril). Na acht minuten was het Quinn die de bal mooi aannam en doortikte naar Summerbee die hard uihaalde langs Ilic en de 4-3 op het bord knalde. Weer een explosie, maar geen golden goal. De beste kans van de wedstrijd moest nog komen, zo’n 5 minuten later. Deze keer was het Quinn zelf die op zo’n 6 meter voor het doel faalde. En belangrijk, want in de volgende uitval was het opnieuw Mendonca die de 4-4 scoorde, en wat voor een goal. De bal werd achter hem gespeeld, maar toch kreeg hij de controle en schoot de bal achter Perez. 4-4 met nog een helft extra-time te gaan. Die tweede helft van de extra time was het gedaan met de energie van beide teams. Er zat weinig meer in het vat en de penaltys waren een feit.

11 Prepare for penalty shoot outDurfde ik te kijken? Ja, maar wel met geknepen ogen. Het ging op een totaal on-Nederlandse manier. Beide teams hadden 5 pingels genomen en de stand was…..5-5. Allemaal raak! (Summerbee, Johnston, Ball, Makin en Rae scoorden voor Sunderland). Dan wordt het tijd voor de niet-specialisten….Charlton scoort 6-5, Quinn 6-6, Charlton scoort weer, 7-6 en daarna was het de beurt aan local lad Mickey Gray. Hij schoot slap in en Ilic bokste de bal weg. Ik zak op mijn stoeltje met mijn handen voor mijn gezicht, Mickey stort ter aarde, de Sunderland supporters staan allemaal op: “there’s only one Mickey Gray, there’s only one Mickey Graaaayaaaay, there’s only one Mickey Gray”. Als ik dit nu schrijf krijg ik weer kippevel. Dat is heel wat anders dan een hele natie die Clarence Seedorf, Frank de Boer, Patrick Kluivert of Jaap Stam afbrandt! Enfin, Charlton mocht de trophy vlak langs mij heen ophalen en promoveerde naar de Premier League en Sunderland en het mooie Stadium of Light spelen nog een jaar in de 1st division.

In de minuten die daarop volgden werd ik van alle kanten getroost door de Sunderland supporters. En niet alleen ik, iedereen trooste elkaar. Door die verlenging en penaltys was er geen tijd meer voor een pubbezoek. Het vliegtuig wachtte niet! Dus buiten Wembley snel mijn zwagers weer opzoeken die niets gemerkt hadden van de restricted view. Terwijl de kaartjes toch zo’n 30 pond per stuk goedkoper waren! Onderweg nog verschillende malen getroost door de Charlton aanhang. “This game didn’t deserve a losing side”, ja makkelijk lullen als je gewonnen hebt, maar het zag er toch allemaal zeer gemeend uit. De vlucht naar huis. Samen met nog zo’n 15 andere (wel Engelse) in Nederland huizende Sunderland supporters. De hele wedstrijd kwam weer voorbij. Thuis had iedereen meegeleefd en was het ook een spannende aangelegenheid geweest. Maar deze wedstrijd en een bezoek aan een bomvol Wembley nemen ze me nooit meer af. Wel vreemd dat je ’s avonds gewoon weer in je eigen bed stapt, maar wel een Engeland trip achter de rug hebt.

Het jaar erop werd Sunderland kampioen van de first division met een record aantal van 105 punten.


(geschreven door Nick)

last match result:
Portsm'th-Sunderland 0-0


next match:
Charlton Ath.-Sunderland
(26-05-2019 16:00 uur)
League 1 Play-off Final
Wembley